Olejów Zubowice Babimost Zielona Góra Sulechów Lubin

Testament mój - Juliusz Słowacki

2012-01-21T04:41:00.000-08:00

Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
Dziś was rzucam i dalej idę w cień - z duchami -
A jak gdyby tu szczęście było - idę smętny.

Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni - ani dla imienia; -
Imię moje tak przeszło jako błyskawica
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia.

Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode;
A póki okręt walczył - siedziałem na maszcie,
A gdy tonął - z okrętem poszedłem pod wodę...

Ale kiedyś - o smętnych losach zadumany
Mojej biednej ojczyzny - przyzna, kto szlachetny,
Że płaszcz na moim duchu był nie wyżebrany,
Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny.

Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne moje serce spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą -
Tak się matkom wypłaca świat - gdy proch odniesie...

Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb - oraz własną biedę;
Jeżeli będę duchem - to się im pokaże,
Jeśli mię Bóg uwolni od męki - nie przyjdę...

Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba - na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!...

Co do mnie - ja zostawiam maleńką tu drużbę
Tych, co mogli pokochać serce moje dumne;
Znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
I zgodziłem się mieć tu - niepłakaną trumnę.

Kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
Iść... taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
Być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
I tak cicho odlecieć - jak duch, gdy odlata?

Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
Co mnie żywemu na nic... tylko czoło zdobi;
Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
Aż was, zjadacze chleba - w aniołów przerobi.

Elewacja wschodnia

2012-01-08T04:03:00.000-08:00

Repetytorium z historii dla przypomnienia.

2011-10-20T04:41:00.000-07:00

„News numer 1.***/*** Rozmowę (korespondencję ) przesłał mi via email Marian Wolnicki - mój przyjaciel od 1963 roku.

Panie Wolnicki,

Informuję Pana, że doceniam ogromną pracę Panów, którzy stworzyli tą stronę. Osobiście marzyłem o tym aby taka strona powstała. Sam w 1999 roku próbowałem stworzyć stronę o Olejowie i Trościańcu. Zachętą do tego był św. pamięci Pan Worobiec, który bez reszty oddał się tej sprawie. Pomimo wielu starań i pracy nie udało mi się pozyskać kogokolwiek do współpracy. Pomógł mi w tym jedynie mój brat. Wszyscy pozostali oglądali, podziwiali i nic więcej. Próby pozyskania od kogokolwiek informacji czy fotek spełzły na niczym. Dlatego doceniam pracę adminów i szczerze im za to dziękuję i gratuluję. Przecież wykonali ogromną robotę. Zgromadzili w jednym miejscu ogromną ilość informacji o miejscu naszego urodzenia. Nie ma powodu aby się złościć na to, że chronię swoją pracę i robią wszystko aby zabezpieczyć się przed "psotnikami". A cóż to szkodzi to, że mamy małe utrudnienie, przecież dla dobra sprawy trzeba zrobić wszystko. Osobiście nie widzę problemu jak się poda swoje dane przy logowaniu.
Dla mnie ta strona jest bardzo ważna, ze względu na moje miejsce urodzenia i pochodzenie moich przodków.”

Pozdrawiam,
********* ******* (halaburda)

News2.

Panie Wolnicki,

Tak nie można. Mojej rodzinie oraz moim przodkom należy się szacunek. Proszę tak nie pisać!!! To nie jest tak jak Pan myśli. My do tego podchodzimy inaczej. Szanujemy ludzi i ich pracę. Przecież robią to za darmo. Cieszę się, że jest ta strona. Podziękowałem i pogratulowałem adminom za ich dobrą robotę. Dumny jestem z tego, że stronę administruje min. mój brat.

pozdro,
(-)

Re: Re: Re: 3.

niech Pan nie tyka mojego drugiego brata. Nic mu Pan nie zarzuci. Nigdy bym nie pozwolił na to aby ktoś o kimkolwiek z mojej rodziny tak mówił, zwłaszcza o moich braciach. Nie słyszałem nigdy takiej opinii. A zresztą co to Pana obchodzi? Dlaczego się Pan wtrąca i jaki ma Pan cel? Proszę się odczepić i więcej nie pisać.

(-)

Re: Re: Re: 4.

Nie jestem autorem ani adminem tej strony. Nie mam z tym nic wspólnego. Dlaczego Pan do mnie pisze? Czy zrobiłem coś Panu? Proszę pytać autorów a nie mnie. Zresztą nie wiem o co chodzi.

Re: Re: Re: Re: Re: 5.

Oczywiście, że Jan jest moim bratem i nie dam na niego powiedzieć złego słowa. Jest w porządku pod każdym względem i wara panu od niego!!! Nigdy przy mnie nikt nie powiedział na niego złego słowa. W Babimoście ma dobrą opinię.

Re: 6.

Marianna Melz wpisała się u mnie ze względu na Jana, znalazła moje nazwisko. Wtedy Jana w naszej klasie nie było. Brat Jan ją znał a ja nie.
Dobra, kończymy korespondencję.

Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re:

Mówiąc szczerze, dopiero teraz mam zamiar przeczytać ten paszkwil. Ten temat nigdy mnie nie interesował. Mam swoje sprawy. Najlepiej olać to i nie przejmować się tym skoro to pana nie dotyczy. Nie wchodzę w to. Jak będzie mi pan dalej dokuczał i czepiał się mnie o coś co mnie nie dotyczy to o wszystkim powiadomię mojego brata Jana. Myślę, że on mnie uwolni od Pana i sobie z panem poradzi. Wchodzi pan w czyjąś rodzinę i poucza mnie. Nie pozwolę na to aby pan obrażał moich braci!!!

Koniec, kropka!!! "

Wierutne kłamstwa i samozaprzeczenia, najpierw wie, a kończąc już nic nie wie, o co chodzi! Z tego wynika, że pisali we dwóch i to po pijaku:))

Bracie babimojski, mną już nie można straszyć nikogo. Minęły te czasy kiedy broniłem rodziny jak niepodległości. Zmądrzałem, albo mówiąc inaczej; nauczyliście mnie rozumu, nie odwzajemniając tego, co zrobiłem dla was.

Larry Flint

2011-09-16T02:53:00.000-07:00

Persona o której dzisiaj piszę stosując niewątpliwie autoprojekcję (czyli patrząc w lustro) zauważa, że „umysł ograniczony jest umysłem agresywnym”. Zaiste.

Mój blog do niedawna seryjnie produkował teksty o kilku małomiasteczkowych dostojnisiach wychowanych w komunizmie, lub na początku okresu „wojen na górze”. Dla dobra spawy owe posty wykasowałem. Była to w pewnym sensie moja kompromitacja, ponieważ musiałem pisać o nędznikach. Kto wie jednak, czy propagowanie „faceta” o tak miedzianym czole, o takim morale, charakterze, życiorysie oraz poziomie umysłowym nie jest kompromitacją jeszcze większą.

Dla dobra sprawy zniosłem wiele, zniosę i to!

Sytuacja, w której podobny osobnik „gra autorytet”, poniża mnie i obraża głęboko. Nie jako jakiegokolwiek prawicowca, a nawet nie tylko jako Polaka. Jako człowieka. Iksiński* to nie „autorytet” moralny, lecz moralne zero. Iksiński* to nie intelektualista a pełniący obowiązki intelektualisty. Poziom jego publicystyki nie jest żenujący. Jest skandaliczny. Iksiński* obnosi się wszędzie ze swoją inteligencją. A jest zaledwie typowym produktem oportunistów, inteligentnym inaczej. Wyszczekanym, użytkowym półinteligentem. Produktem masowym z oportunistycznej taśmy. Iloraz autentycznej inteligencji wyższego rzędu występuje u niego w stopniu śladowym. A poczucie humoru prezentuje podobne, co ponure produkcje „satyryka” Tyma.

Miałby duże szanse w rankingu „100 najbezczelniejszych, najbardziej załganych” współczesnych Polaków.

PS. „Dla dobra sprawy” usunąłem z tego bloga 38 postów. Ten post napisałem „dla dobra wyższej sprawy”.

*** Nazwisko w stosownym czasie poda Szparhanka.

Dla dobra sprawy.

2010-12-20T07:01:00.000-08:00

Dla dobra sprawy, wykasowałem wszystkie artykuły skierowane ad personam do administratorów http://www.olejow.pl/ . Postaram się, aby to samo zrobili moi krewni i znajomi, których znam i o których wiem, że piszą na na blogu http://najwyzszaprawda.blogspot.com/.

Szparhanka La Rosa Bianca

2010-11-09T10:17:00.000-08:00

Zostałam zaproszona przez administratora, aby zamknąć tą stronę kiedy przyjdzie na to czas.

Zapalę wtedy świece i napiszę nekrolog.

Póki mamy jeszcze trochę czasu, niech nam śpiewa Sergio Endrigo:
ttp://www.youtube.com/watch?v=swNSX6r-f8Y

Kiedy zaraza Halaburdów ma uderzyć,
Jej przyjście wieszcza odgadnie źrenica;
Bo jeśli słusznie wajdelotom mierzyć,
Nieraz na pustych smętarzach i błoniach
Staje widomie morowa dziewica*,
W bieliźnie, z wiankiem ognistym na skroniach,
Czołem przenosi olejowskie drzewa,
A w ręku chustką skrwawioną powiewa.

Strażnicy wioski oczy pod czapami kryją,
A psy wieśniaków, zarywszy pysk w ziemi,
Kopią, śmierć wietrzą i okropnie wyją.
Dziewica stąpa kroki złowieszczemi
Na gumna, sioła i bogate miasta;
A ile razy krwawą chustką skinie,
Tyle pałaców zmienia się w pustynie,
Gdzie nogą stąpi, świeży grób wyrasta.

*Szparhanka

Dla tych, którym wyprano mózgi

2010-04-16T11:33:00.000-07:00

Mediom

Prawdę mając na ustach, a kłamstwo w kieszeni,
będąc zgodni ze stadem, z rozumem w konflikcie,
dzisiaj lekko pobledli i trochę stropieni,
jeśli chcecie coś zrobić, to przynajmniej milczcie!

Nie potrzeba łez waszych, komplementów spóźnionych
Waszej czerni, powagi, szkoda słów, nie ma co,
dzisiaj chcemy zapomnieć wszystkie wasze androny
wasze żarty i kpiny, wylewane przez szkło.

Bo pamięta poeta, zapamięta też naród
wasze jady sączone, bez ustanku dzień w dzień.
Bez szacunku dla funkcji, dla symbolu, sztandaru…
Karlejecie pętaki, rośnie zaś Jego cień!

Od Okęcia przez centrum, tętnicami Warszawy.
Alejami, Miodową i Krakowskim Przedmieściem
jedzie kondukt żałobny, taki skromny, choć krwawy.
A kraj czuje – prezydent znowu jest w swoim mieście

Jego wielkość doceni lud w mądrości zbiorowej.
Nie potrzeba milczenia mącić fałszu mdłą nutą
Na kolana łajdaki, sypać popiół na głowę
Dziś możecie Go uczcić tylko wstydu minutą!

Marcin Wolski

Wiarołomstwo, czyli "Młocka Cepami"

2010-03-21T08:48:00.000-07:00

Projekt wstępny scenariusza dla Teatru Folkloru Podolskiego

Teatr Folkloru Podolskiego zamówił u mnie scenariusz do przedstawienia „Wiarołomstwo” wg dramatu Szymona Bzowicy „Młocka Cepami.”

Do realizacji intratnego zamówienia będę potrzebował środków technicznych, osób o specyficznych przymiotach, pojedynczych przedmiotów ożywionych, oraz całych „zbiorów ograniczonych” przedmiotów ożywionych. Jeżeli przedstawione warunki zostaną spełnione przystąpię niezwłocznie do realizacji projektu.

Informatyka

CEP (Centurion Euphory Penetration) - program wraz z osprzętem elektronicznym do pozyskiwania danych drogą telepatyczną.
SPLENDOR – język programowania piątej generacji, autorstwa Z.L. Messengera.
REM OMNIPOTENTIS – komputerowy program futurystyczny.
МЁРТВЫЕ ДУШИ - unikatowa baza danych z wieloma poziomami grupowania, wzorowana na Księdze Mormona. Program autorstwa kompanii Paddock umożliwia także chrzest ludzi umarłych od czasu stworzenia świata.

Aktorzy

Czesław Dzierżak
Eustachy. Gązwa
Patrycjusz Bijak
Hilarion Klepisko
Bazyli Snop-Diduch
Zońka Sulima
Doktor Ratajski
Omłotowy I
Omłotowy II
Krajacze machorki
Gorzelnicy indywidualni
Ochroniarze
Sekretarze (sekretni szeptacze)
Cep Kompletny
Cepy Pracujące
Cepy Bezrobotne

Infrastruktura

Zespół wsi w Małopolsce Wschodniej będących siedliskiem Znachorów i Szarlatanów Wędrownych. (Scenografia)
Wieś położona na Wyżynie Lubelskiej na terenie której można uprawiać tytoń i ziemniaki. (Autochtoni przyjaźni i spolegliwi)
Miasto średniej wielkości. (Scenografia)
Miasteczko robotniczo-chłopskie.(Scenografia)
Miasto wojewódzkie z dobrym teatrem i zapleczem scenograficznym, lub takowąż halą widowiskową, gdzie na scenie można w tri miga postawić dowolną wioskę (potiomkinowską także), mieścinę lub miasteczko.
Holograficzna trasa kolejowa Zielona Góra – Poznań.
Holograficzny pociąg osobowy wraz z pasażerami, wśród których znajdują się fani Zońki Sulim, oraz słynny wielkopolski matematyk.

Charakterystyki osobowościowe głównych aktorów.

1.Przystojniak. Odznacza się wyglądem szwagra ojca chrzestnego, przekonaniem, że na jego widok kobiety omdlewają. Nosi się z lekka i na luzie, dlatego nawet odziany w garnitur, niedbałym wyszkolonym gestem wkłada ręce do kieszeni. Ten typ nie przywiązuje wagi do słów, uważa bowiem, że publikę wabi się urodą. Studiuje, więc przed lustrem zabójcze spojrzenia w stylu Roberta Taylora i w słoneczne dni unosi głowę ku słońcu (solarium szkodzi), żeby wyglądać bardziej żurnalowo. Nie lubi, kiedy go fotografują podczas podkręcania włosów.

2. Mózgowiec. Charakterystyczne dla niego żwawe, bystre oczka oraz wygląd skończonego abnegata. Ten typ aktora postrzega teatr jak partię szachów i cały czas kombinuje, z kim, kiedy i dlaczego powinien wejść w koalicję. Wprawdzie rozgrywa partię i trzyma pionki w garści, ale do obsady głównych ról typuje tych, co w szachy grać nie potrafią.

3. Spiskowiec. Upodabnia się do Sherlocka Holmesa, kocha nosić brodę i wąsy. Fajkę ma przyklejoną na stałe do podniebienia, aby mieć więcej czasu na drapanie się niczym Michael Jackson na teledysku „Black or White”. Miewa swoich Watsonów. Sfrustrowany. Życie upływa mu na wietrzeniu spisków w kwaterze dyrektora teatru, we własnym otoczeniu i niektórych portalach internetowych. Uwielbia fotografować się stojąc - ubrany w mundur oficera Pierwszej Kadrowej, z oryginalną maciejówką na głowie.

4.Misjonarz. Ma nobliwy wygląd, pozbawiony ekstrawagancji, z wyraźnie zarysowanym brzuszkiem oraz powłóczystym spojrzeniem sięgającym w bezbrzeżną dal. Z tym typem nie ma żartów. Nawet jako pomocnik trzeciego podprojektanta scen batalistycznych w ministerstwie kultury powie, że wypełnia misję. Wiara w misję, której nie chce, ale musi wypełnić dla dobra sprawy, jest motorem napędowym jego działań i niweluje braki w predyspozycjach do zajmowania się aktorstwem. Mówi pięknie i wzniośle o swoich mocarnych przodkach. "High two meters", "Puts the burden of one hundred kilograms".

5.Oszust. Odznacza się wyglądem różnym. Może preferować styl playboya, lub ojca wielodzietnej rodziny. Często z zadatkami na charyzmatycznego przywódcę. Najpierw naobiecuje, naobiecuje, a jak już go mianują na wybrany przez siebie stołek, robi dokładnie odwrotnie. Interesuje go wyłącznie władza. Lubi pokazywać medale i odznaczenia otrzymane od różnych struktur polityczno-społecznych.

6.Bohater. Odznacza się charakterystyczną miną wyrażającą zadowolenie z własnego bohaterstwa. Godzinami rozpamiętuje, jak kiedyś zaprosił do siebie narwanego brata a raz nawet jego całą rodzinę. Poza tym kilkakrotnie odmówił rewizyty z wyjątkowo skompromitowanym członkiem rodziny. Byle kogo nie zaprasza do siebie, Odwiedza bez zastanowienia autorytety moralno-intelektualne. Do kamer i fotografów puszy się jak paw.

7.Wariat. Spotykany najczęściej w małych teatrzykach. Odznacza się ekstrawaganckim ubiorem lub jego szczegółami (np. surdut, lub przyciasne spodnie). Mówi dużo, sypie szalonymi pomysłami jak z rękawa. Ogólnie trudno zrozumieć, o co mu chodzi już po pięciu minutach. Na egzaminy semestralne chodził z magnetofonem, aby po kilku dniach udowodnić profesorowi, że się mylił. Uwielbia happeningi w INTERNECIE z udziałem własnym jako gwiazdy nr jeden.

8. Zausznik. Odznacza się szczególnie nieudanym doborem krawatów, do koszul, spodni do marynarek i ogólna przaśnością fizjonomii. Ten typ upodobał sobie naturę kameleona. Jednego dnia może robić za dziewicę, a drugiego za pannę z dzieckiem. Jak mucha do lepu, klei się po prostu tam, gdzie pachnie żłobem.

9.Narcyz. Odznacza się tym, że wolałby raczej trupem paść, niż rozpoznać się na którymś z tych portrecików.

WODA Z MÓZGU

2010-02-27T02:27:00.000-08:00

WODA Z MÓZGU

albo

UTONĄŁ W GNOJÓWCE

czyli

krótka historia z rewolucyjnej Francji

w trzech aktach prozą

OSOBY:

HRABIA - gruby, stary, obleśny (patrz "Pan Tadeusz"). Właściciel zamku.

BARONOWA - otyła, lekki zez rozbieżny.

GUSTAW & KONRAD - bracia syjamscy.

KLUCZNIK - nie może (nie udało się ustalić czego).

DUCH - podczas pisania autor zwątpił w jego istnienie.

HERMAN - prawosławny Żyd libijski tymczasowo mieszkający w Peru.

AGNUS - młoda i piękna wychowanka Baronowej.

NONAME - typ niezbędny dla prawidłowego rozwoju akcji.

SOŁTYS - cwany gość.

WIEŚNIACY RUMUŃSCY - patrz PKP.

JAN - służący. Negroidalny negroid. Za mocno napudrowana peruka.

WYPIERDEK - woźny. Lubi niebieskie krawaty i wełniane berety.

GĘŚLARZ - facet z gęślami.

SZLAJA - prezydent Związku Palaczy Parowozowych. Mówi nieortograficznie.

JĘDROL - rzecznik prasowy Szlai.

MIECIO - kierowca i zarazem najbliższy współpracownik Szlai.

KSIĄDZ PROBOSZCZ - opowiada stare, mało śmieszne kawały.

JEDNORĘKI BANDYTA - nie ma go w scenariuszu.

AKT I

SCENA 1

(Mała wioska w Szkocji opodal zamku. Otwarte drzwi do stodoły Sołtysa.)

NARRATOR:

Zmrok już zapada i wieczorne zorze

Nad horyzontem pięknie rozbłyskują.

Słońce powoli chowa się za morze,

A słowa same się dzisiaj rymują.

SUFLER: Streszczaj się! Inni też chcą grać!

NARRATOR: Racja. Ani ja poeta, ani sztuka romantyczna. Dzisiaj, w szkockiej wiosce u podnóża zamku odbywa się zebranie. Sołtys zebrał wszystkich wieśniaków w swej obszernej stodole i za chwilę rozpocznie przemówienie.

SOŁTYS: Drodzy towarzysze! Zebraliśmy się tu aby wypełnić nasze hmmmm..., właśnie....., noo....., tego.....

SUFLER: (Głośnym szeptem) Dziejowe posłanie, idioto!

SOŁTYS: Właśnie. Dziejowe posłanie, idioto. Obywatele! Na świecie panuje niesprawiedliwość! Podczas gdy my pracujemy, Hrabia i jego domownicy pławią się w luksusach. My ścieramy pot z czoła a oni piją żytnią. My zaharowywujemy się na śmierć a oni zbijają bąki. Dość już tego! Obalmy krwiopijcę Hrabiego! Zaprowadźmy chłopską republikę ludową. Niech żyje równość wszystkich stanów!

WIEŚNIACY RUMUŃSCY: (Chórem) Niech żyje!

SOŁTYS: Niech żyje socjalizm!

WIEŚNIACY RUMUŃSCY: Niech żyje!

SOŁTYS: Niech żyje towarzysz Lenin!

WIEŚNIACY RUMUŃSCY: Niech żyje!

SOŁTYS: Precz z Hrabią!

WIEŚNIACY RUMUŃSCY: Niech ży... Precz!

NARRATOR: W takim to optymistycznym nastroju żegnamy wioskę i przenosimy się do zamku.

WIEŚNIAK: (Pokazuje palcem na Narratora) Ludziska! Patrzajta na tego panocka! To przecie śpieg Hrabiego!

NARRATOR: Panowie, poczekajcie, ja wszystko wyjaśnię!

WIEŚNIACY RUMUŃSCY: Bij zabij! Wyciepnijta go za drzwi!

(Kurtyna. Gwizdy publiczności pomieszane z krzykami Narratora).

SCENA 2

(Wnętrze zamku podczas kolacji)

JAN: Podano grzyby!

BARONOWA: Przypomina to mojego trzeciego męża nieboszczyka Jana Puzdro. Parał się on alchemią. Pewnego dnia w jego pracowni coś wybuchło i nad miastem wyrósł grzyb. Ogromny borowik, choć lekko robaczywy i wiatr go szybko rozwiał. Tylko wybuch rozwalił połowę domów w mieście.

HRABIA: Czy pan Puzdro zginął?

BARONOWA: Szukaliśmy go w zgliszczach, ale znaleźliśmy tylko jego dziennik. Pisał, że wynalazł rozszczepienie uranu i będzie robić próbę generalną. Ale wydaje mi się to podejrzane. Przecież planetę Uran odkryją dopiero za 50 lat!

HRABIA: Tak to bywa w życiu. Zorganizowałbym grzybobranie, ale wszystkie lasy w okolicy kazałem wyciąć i zamienić w pola ryżowe.

NONAME: Całe szczęście. Grzyby mogą być niebezpieczne. Przekupiony lokaj hrabiego de Viante'a podał muchomory sromotnikowe. Hrabia i domownicy męczyli się przez trzy dni nim zmarli. Panie Hrabio! Dlaczego pan nie je?

HRABIA: Straciłem apetyt na grzyby.

NONAME: (Z pełnymi ustami) No to zostanie więcej dla mnie. A jak tam plony ryżu panie Hrabio?

HRABIA: Całkiem niezłe, ale byłyby większe gdyby Żółta Rzeka nie wylała.

WYPIERDEK: Rzeka jak rzeka, ale słyszałem, że chłopi się buntują. Aczkolwiek sądzę, że pogłoski te są nieco przesadzone.

KLUCZNIK: Nie mogę! Hultajstwo do pługa!

HRABIA: Na moim folwarku jest jeszcze całkiem spokojnie.

KONRAD & GUSTAW: Słyszeliśmy, że chłopki w Poroninku zrobili rewolucyjkę.

HRABIA: Bzdury.

NONAME: To nie bzdury. To smutna rzeczywistość. Chłopstwo zrobiło powstanie i zabiło tamtejszego barona ... Zapomniałem jak się nazywał.

JEDNORĘKI BANDYTA: To był baron F. Agass, panie Xawery.

NONAME: Dziękuję.

HRABIA: (Do Jednorękiego Bandyty) A co pan tu robi? Nie ma pana w scenariuszu!

JEDNORĘKI BANDYTA: (bezczelnie) No to co? Grzybów też nie było! Miał być kawior!

HRABIA: Pies zżarł. Reklamacje proszę zgłaszać do reżysera!

JEDNORĘKI BANDYTA: Pies? Od kiedy to psy mają łyse łby i tandetne garnitury z łatką na Plecach?

HRABIA: Przywidziało się panu. (zmienia temat) Janie! Wezwij Gęślarza!

JAN: Tak jest psze pana!

NONAME: Tutejszy sołtys robi się bezczelny! Dzisiaj zrobił nielegalne zebranie w stodole.

HRABIA: Trzeba stanowczo ukrócić tą samowolę, panie Bonawenturo!

NONAME: Tylko dyskretnie, bo chłopi mogą się zbuntować!

HRABIA: Ależ panie Onufry, oni są za glupi na bunt.

NONAME: Nie byłbym taki pewien, panie Hrabio!

JAN: Przybył pan Szlaja ze współpracownikami i Ksiądz Proboszcz!

HRABIA: Wpuść ich durniu! (Wchodzą Szlaja, Miecio, Jędrol i Ksiądz Proboszcz)

SZLAJA: Dobry wieczur państfu.

WSZYSCY: Dobry wieczór.

HRABIA: Siadajcie panowie tam, a ty Księże Proboszczu tutaj.

SZLAJA: Słyszał pan, panie Chrabio, rze hłopi zrobili zebranie f stodole sołtysa?

HRABIA: Trzeba coś z tym zrobić! Co pan proponuje panie Szlaja?

SZLAJA: Bieżmym sprawy w sfoje rence!

JĘDROL: Pan Szlaja chciał powiedzieć, że ten niespotykany akt bezczelności i nietaktu politycznego nie powinien pozostać bez echa. Społeczeństwo domaga się zdecydowanych kroków w celu zapobieżenia wybuchowi niezadowolenia klasy chłopskiej.

SZLAJA: To właśnie muwiłem. Prawda Mieciu?

MIECIO: (Uśmiecha się pod nosem i kiwa twierdząco głową)

NONAME: Może tak małe porwanko?

SZLAJA: Nie źle to sobje wykombinował, co Mieciu?

MIECIO: (Uśmiecha się pod nosem i kiwa głową z niezdecydowaniem)

JĘDROL: Pan Szlaja przychyla się całym sercem do cennej inicjatywy przedstawionej przez pana Adalberta. Nielojalne zachowanie urzędnika państwowego, jakim jest Sołtys wpływa demoralizująco na społeczeństwo, co może spowodować znaczną demoralizację zdemoralizowania demoralizowanej ludności.

KSIĄDZ PROBOSZCZ: To jak w tym żarcie, który opowiadał nam ksiądz profesor w seminarium. Przychodzi baba do lekarza, lekarz pyta: „Co pani dolega?” a ona na to „Dziękuję, postoję”. Ha ha hi hi ho ho he he khe khe khe khhhhh (cisza na sali) khhhhhhh kheeee ha ha hrrrr

HRABIA: Księże Proboszczu!

KSIĄDZ PROBOSZCZ: hraaaaaa heeee heeee ha ha ha

NONAME: To chyba atak astmy. Janie, zaprowadź Księdza do pokoju gościnnego i zrób mu inhalację z ziółek. (Jan wyprowadza z pokoju rechoczącego księdza, po chwili wraca i mówi)

JAN: Przybył Gęślarz!

HRABIA: Wpuścić! Witamy mości Gęślarzu. Nudno tu trochę, przydałby się mały seansik.

GĘŚLARZ: Spirytystyczny?

HRABIA: Oczywiście.

GĘŚLARZ: Proszę przynieść trzy butelki spirytusu rektyfikowanego, wirujący stolik, świece oraz zasłonić okna.

SCENA 3

(Ten sam zaciemniony pokój, te same osoby plus Ksiądz Proboszcz, który już poczuł się lepiej)

GĘŚLARZ: Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, Co to będzie, co to będzie?

HERMAN: (głośnym szeptem) Już to gdzieś słyszałem.

AGNUS: Zamknij ryj ty ... bo ci tak ..., że ci ... województwa krakowskiego! /CENZURA

GĘŚLARZ:

Duchu przybywaj! (cisza)

Duchu przybywaj! (Enjoy the silence)

Duchu przybywaj! (słychać szum wiatru, stolik wiruje)

DUCH: Siema panie Gęślarz!

GĘŚLARZ: Duchu, kim jesteś?

DUCH: Moje nazwisko nic państwu nie powie!

GĘŚLARZ: Coooooo?

DUCH: To co słyszałeś wypierdku mamuta! (Wypierdek sinieje ze złości)

GĘŚLARZ: Zgiń, przepadnij!

DUCH: Nie ze mną te numery Bruner!

GĘŚLARZ: Zgiń, przepadnij!

DUCH: Mówiłeś to już przychlaście! (Gęślarz rzuca w ducha laską. Nie trafia i rozbija szybę w oknie. Słychać przyciszony krzyk kogoś na zewnątrz) Widzę dziadku, że wzrok ci się poprawia. Jak włożysz lepsze okulary to może trafisz w pana Szlaję!

SZLAJA: Jak śmjesz!? Mieciu, zrub coś!

MIECIO: (uśmiecha się z przepraszająco i wzrusza ramionami z bezsilnością)

JĘDROL: Pan Szlaja jako Prezydent Związku Palaczy Parowozowych stanowczo protestuje przeciw skandalicznemu zachowaniu się sił nadprzyrodzonych. Poza tym, sondaże CBOS'u mówią, że 95% społeczeństwa uważa, że duchów nie ma, 3% nie ma zdania, a tylko 2% ankietowanych twierdzi, że zjawiska nadprzyrodzone istnieją. Tak więc, Duch nie posiada mandatu poparcia społecznego niezbędnego do piastowania tak poważnej funkcji.

DUCH: Gdyby ludzką głupotę mierzono w skali od 0 do 100%, to ty miałbyś 150! To czym ja jestem kretynie? Przyciskiem do papierów czy spluwaczką?

JĘDROL: Pan Szlaja uważa, że w zjednoczonej Europie, do której wszyscy dążymy nie ma miejsca na przesądy ani zabobony, które mogą opóźnić proces integracji ze Wspólnotą.

DUCH: Czy przesądy albo zabobony mogą robić coś takiego? (w tej chwili otwarły się okna i zaczął wiać wiatr, który zwiał kupę papierów leżących na stoliku) Albo takiego? (Żyrandol zaczął się huśtać a kieliszki w kredensie poczęły strzelać jeden za drugim)

HRABIA: Wierzymy Ci, ale przestań, bo zdemolujesz ten lokal!

DUCH: Nie ma sprawy. O! Widzę, że są tu damy! Całuję rączki wielmożnym paniom! (Baronowa bije go parasolką) Nie tak ostro paniusiu, nie widzisz, że jestem niematerialny?

AGNUS: Mam cię zgnoić debilu? Bo ci tak ..., że ci ... i ... w pełnej gotowości do żniw! /CENZURA

DUCH: (krztusi się ze śmiechu). Hahaha! Ratunku! Hahaha! Uciekam! (rozpędza się chcąc przeniknąć przez drzwi, ale wpada twarzą w klamkę, więc rezygnuje i przechodzi na drugą stronę dziurką od klucza. Ciągle słychać stłumiony rechot.)

WYPIERDEK: (wychodzi spod stolika) To jest trywialny przykład złego wychowania młodzieży, aczkolwiek powinienem chyba się już do tego przywyknąć.

KSIĄDZ PROBOSZCZ: To mi przypomina pewną anegdotę, którą opowiedziała mi moja parafianka. Idzie mama z Jasiem do sklepu i mijają nauczycielkę Jasia. Mama pyta się „Jasiu, dlaczego nie powiedziałeś pani dzień dobry?”. A Jasio na to „Reszta jest milczeniem owiec!”. Ha ha ha hy hy ha hy ha hy ha hy

HERMAN: (szeptem) Czy to czkawka?

HRABIA: (Również szeptem) Sądzę, że on ma po prostu taki śmiech.

HERMAN: Wie pan co? Może też powinniśmy się roześmiać, żeby nie zrobić mu przykrości?

HRABIA: To niezły pomysł. Ha ha ha ha, hi hi hi hi.

WSZYSCY: (chórem) Ha ha ha ha, hi hi hi hi.

KLUCZNIK: Nie mogę. Już wiem dlaczego nie lubię seansów spirytystycznych.

KONRAD & GUSTAW: A gdzie spirytusik? Stała buteleczka na stoliczku!

AGNUS: Gęślarz wziął, wy ... ... .... z systemem TAED! /CENZURA

HERMAN: A gdzie Gęślarz?

HRABIA: Ulotnił się z moim spirytusem! Moja bimbrownia pracuje na pełnych obrotach i ledwo starcza a on jeszcze kradnie! Nie może pić denaturatu jak porządni ludzie?

WYPIERDEK: Aczkolwiek z denaturatem to nie byłby seans spityrystyczny, ale seansus denaturatus tudzież jagodzianka na kościach.

JAN: Przybył jakiś człowiek. Powiedział tylko „Najlepsze kasztany są na Placu Pigalle”.

HRABIA: Wpuść go! (wchodzi Noname)

NONAME: Dobry wieczór państwu. Witam panie Hrabio. Widzę, że był tu mały seansik.

HRABIA: A był. Witam panie Protazy! Czemu pan nas nie odwiedzał? Był pan tu ostatnio dwa lata temu!

NONAME: Bałem w bardzo dalekiej podróży. Przez półtora roku płynąłem przez suchego przestwór oceanu a później zawadziłem lewą burtą o kurhan i wpadłem do Dniestru. I tak czas zleciał jak woda w kiblu.

HRABIA: Mam nadzieję, że zostanie pan, Panie Alojzy, parę tygodni?

NONAME: Oczywiście, skorzystam z zaproszenie.

DUCH: Nie radziłbym. (znika)

NONAME: Pies was drapał! (też znika)

(kurtyna, gwizdy publiczności)

AKT II

SCENA 1

(Akcja dzieje się w sypialni Baronowej w późnych godzinach wieczornych. Hrabia siedzi na łóżku i ceruje dziurę w skarpetce a baronowa robi manicure przed lustrem. Sztuczna szczęka Hrabiego moczy się w słoiku.)

HRABIA: (sepleni) Droga baronowo! Ż godziny na godzinę robi się pani czorasz piękniejsza!

BARONOWA: A pan coraz przystojniejszy!

HRABIA: Pani tsy żęby błyscą jak gwiażdy na wieczornym niebie!

BARONOWA: A pańska łysina błyszczy jak księżyc!

HRABIA: Włozyła pani dzisiaj piękną perukę.

BARONOWA: A pan ma szykowny garnitur. Z Paryża?

HRABIA: Nie, ż Lumpexu, 20 000 żłotych ża kilogram. Baronowo! Mam ochotę panią poczałować!

DUCH: Nie przy dzieciach! Nieletni was oglądają! To jest sztuka dozwolona od 12 lat. A poza tym to byłoby wysoce nieestetyczne. Casanowa śmietników i barów szybkiej obsługi plus piękna Mary z domu starców. Bleeeee. Obrzydliwość.

HRABIA: Won!

BARONOWA: Oooooooo! (mdleje)

SZCZĘKA HRABIEGO: Gdybym miała pieniądze na dentystę, zaczęłabym zgrzytać zębami.

DUCH: Dziwne rzeczy się tu dzieją! (znika)

SCENA 2

(Apartament Szlai. Prezydent wertuje słownik ortograficzny, Jędrol pisze coś gęsim piórem a Miecio waruje na wycieraczce.)

SZLAJA: Same kłopoty. Zwionzek Palaczy hce mnie zdymisjonować, zrobili nawet marsz na..., Mieciu, jak nazywa śe moja siedziba? Zresztom niewarzne. Ale ja zrobiem pożondek. A tera jeszcze ten Duch...

MIECIO: (kiwa głową ze współczuciem)

JĘDROL: Nawet najstarsi Górale nie wiedzą co teraz robić.

SZLAJA: Nie wiesz co mam robidź? Idź do djabła idjoto! Masz kopa dórniu, i nie wkużaj mńe bo cię zwolnie!

HRABIA: Puk Puk!

WSZYSCY: Kto tam?

HRABIA: Hrabia!

WSZYSCY: Wejść!

HRABIA: Panowie. Mam na kłopoty środek złoty. Zapraszam na zwiedzanie mojej bimbrowni.

SZLAJA: Mjeciu, pszynieś mi kapcie!

JĘDROL: No to idziemy! Nunc est bibendum!

SZLAJA: Co muwiłeś Jendrol?

JĘDROL: Taka sentencja łacińska. Nunc est bibendum - teraz należy pić.

SZLAJA: Ale rześ to sobje sprytnie wykombinował. Niech cie djabli! Nawet śe zgadza! Po jakiemó to?

JĘDROL: Po łacinie. W tym języku mówili starożytni Rzymianie.

SZLAJA: A, Żymianie! To muw, od razu, rze to po włosku. Musze to se zapisać. Nunc est co?

JĘDROL: Nunc est bibendum!

SZLAJA: Muw wyraźniej! Musze śe zapisadź na jakiś kórs jenzyka. Morze śe naucze jakichś mondrych, jak ty to nazwałeś Jendruś?

JĘDROL: Sentencji.

SZLAJA: Takem właśnie myślał. Sekwencji. Idziemy.

DUCH: Czy dobrze słyszałem? Bimbrownia? To jest to, co tygrysy lubią najbardziej!

SCENA 3

(Wnętrze bibmbrowni Hrabiego. Te same osoby, co w poprzedniej scenie pochylone nad beczką. Czerpią jej zawartość blaszanymi kubkami i wznoszą toasty)

HRABIA: Na zdrówko!

WSZYSCY: Na zdrówko.

JĘDROL: Za Hrabiego.

WSZYSCY: Niech żyje.

HRABIA: Za pana Szlaję!

WSZYSCY: Niech żyje!

SZLAJA: Zdrowje wasze, garło nasze!

WSZYSCY: Na zdrowie!

SZLAJA: Chluśniem, bo uśniem!

DUCH: Za siły nadprzyrodzone!

WSZYSCY: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

JĘDROL: Uciekajmy na wieś!

HRABIA: Chodu! (Wybiegają za drzwi i kierują się w stronę wsi)

DUCH: Za metafizykę! (Opróżnia beczkę w zastraszającym tempie)

AKT III

SCENA 1

(Wnętrze zamku podczas nieco spóźnionego śniadania. Osoby te co w Akcie 1 scenie 2, oprócz Hrabiego, Szlai, Miecia i Jędrola)

BARONOWA: Czy oglądali Państwo wczoraj wieczorem Elipsę Szczęścia?

WYPIERDEK: Moja dusza humanisty buntuje się podczas takich programów przeciw ignorancji i niewiedzy rozmaitych infantylnych oligofreników, których jeno dopuszczają przed kamerę. Antycypuję, że wykształcenie uczestników teleturnieju nie ulegnie poprawie z tygodnia na tydzień, podobnie jak impertynenckie maniery pana Pijanickiego, więc coraz częściej kładę się o tej porze spać.

HERMAN: Ale poziom gry był wczoraj faktycznie żenujący. Aż trzy litery, miał gościu Ć, Ż i Ą, a hasło było po prostu prostackie. Jak to było pani Baronowo?

BARONOWA: Łatwiej kijek obcinkować niż go potem pogrubasić!

HERMAN: I nie zgadł idiota. Czego teraz uczą w tych szkołach? A wyglądał facet na wykształconego!

BARONOWA: Ale dostał nagrodę pocieszenia - bagażnik pleśniowych serków szwajcarskich!

KSIĄDZ PROBOSZCZ: Aż wydawało mi się, że poczułem ten upajający zapach dolatujący z telewizora.

BARONOWA: Nie, to tylko skarpetki, które pan Hrabia wetknął w dziurę w drzwiach, żeby nie było przeciągu.

NONAME: A gdzie jest pan Hrabia?

BARONOWA: Chyba gdzieś wyszedł wcześnie rano?

(Wchodzą Szlaja, Jędrol i Miecio. Zataczają się i śpiewają "Góralu czy ci nie żal" strasznie fałszując.)

SZLAJA: Guralu, czy ci nie... dzień dobry państfu!

BARONOWA: Czy nie widzieli panowie Hrabiego?

SZLAJA: żaaaaaaalll, guraaaaaaluuuu wracaj doooo chaaaaaaaaaaal!

JĘDROL: Setny był z niego chłop. Y Y Y (rzuca nim czkawka)

SZLAJA: Pilim razem!

JĘDROL: Śmy!

SZLAJA: Pilimśmy! Y Y Y. Ale pszyszed ten Duch! Prawda Mjeciu?

MIECIO: (Uśmiecha się z przerażeniem i kiwa smutno głową)

BARONOWA: A gdzie Hrabia?

SZLAJA: Wraaacaaaj dooo, w gnojufce! Lerzy nie rzywy! Ótopił sie!

BARONOWA: Oooo! Mdleję!

JĘDROL: Pan Szlaja chciał powiedzieć, że Hrabia uległ nieszczęśliwemu wypadkowi spowodowanemu zbytnią ilością alkoholu we krwi i niespodziewaną interwencją sił nadprzyrodzonych! Y Y. Zwiedzaliśmy bimbrownię Hrabiego gdy wpadł Duch. Uciekliśmy na wieś, a pan Hrabia Y Y potknął się i wpadł twarzą w gnojówkę. Nim to zauważyliśmy, zdążył się utopić. Składamy serdeczne kondolencje pani Baronowej jako niedoszłej wdowie po nieboszczyku.

BARONOWA: Co za szkoda! Całe szczęście, że zdążył zapisać mi ten zamek przed śmiercią. Co ja biedna teraz pocznę?

NONAME: Pora więc zająć się pogrzebem Hrabiego.

(Kurtyna. Publiczność płacze rzewnymi łzami tak, że widzowie z pierwszych rzędów muszą się nieźle nagimnastykować żeby nie utonąć. Przedstawienie będzie kontynuowane po ewakuacji widzów na niezatopione krzesła.)

SCENA 2

(Te same osoby co poprzednio po powrocie z pogrzebu)

BARONOWA: Ach, co za szkoda.

HERMAN: Ach, co za szkoda.

AGNUS: Ach, .... co za .... szkoda. /CENZURA

BARONOWA: Panie Euzebiuszu, niech pan popatrzy przez okno!

NONAME: Chyba widzę szarżujących wieśniaków!

BARONOWA: Czyżby rewolucja panie Horacjuszu?

NONAME: Obawiam się, że tak!

HERMAN: Co oni sobie myślą? Za tak marne grosze mamy jeszcze odpierać oblężenie? Nie ma mowy! Ogłaszamy strajk okupacyjny!

NONAME: Wywieśmy listę postulatów! Po pierwsze podwyżka o 500%. Następnie demokratyczny wybór reżysera i scenażysty! Nie będziemy grać tego co nam każą! Nad każdą sceną scenariusza przeprowadzimy referendum!

HERMAN: I minimalne ceny biletów z kontyngentu bezcłowego! I niech opóźnią wprowadzenie VOLTU!

SZLAJA: I 300 miliarduw dla karzdego! Załurzmy Bezpartyjny Blok na rzecz Sił Nadprzyrodzonych!

DUCH: Uuuuuuuuuuuuuuuuuuu! O wilku mowa!

MIECIO: A nie mówiłem?

(Tu sztuka urywa się z bliżej nieznanych przyczyn. Prawdopodobnie autor również przyłączył się do strajku)

P.S. Strajk zakończył się tragicznie. Aktorzy ogłosili obżartówkę protestacyjną, co zakończyło się opłakaną w skutkach niestrawnością. Potoki z nieszczelnego szamba rozlały się nad uśpioną wioską topiąc rewolucjonistów w swych spienionych falach. I ciemność nastała nad światem...

KONIEC

Wielki Mistrz i Małgorzata

2010-01-27T04:50:00.000-08:00

Wielki Mistrz i Małgorzata

Sztuka częściowo wzorowana na twórczości literackiej Dochtora Spinthalla

Osoby:

MISTRZ REMIGIAN - Wielki Mistrz zakonu Sadystyków. Nosi za ciasne spodnie i chyba z tego powodu co chwilę drapie się niczym Michael Jackson na teledysku „Black or White”. Głowa ufryzowana na wzór Rumcajsa.

MAŁGORZATA JAKJEJTAM - ma alergię na wszystko, a zwłaszcza na mydło i papier toaletowy, co skutkuje specyficznym zapachem unoszącym się w promieniu dziesięciu metrów.

WICKO Z TROŚCIAŃCA - amator Małgorzaty. Przez dwanaście miesięcy w roku cierpi na katar sienny i dlatego bez przerwy pociąga nosem.

WAWRZYK Z TROŚCIAŃCA - stryj Wicka. Łatwo wpada w gniew, a wtedy bierze w dłoń jakiś drewniany przedmiot i ściska go tak mocno, aż puści sok. Podkowy łamie dwoma palcami, a żelazne łańcuchy przegryza.

DZIURAND – potomek Juranda z Sycowa, kierowca spychacza, a prywatnie ojciec Małgorzaty. Sepleni, co nie powinno dziwić, gdyż brakuje mu większości przednich zębów, podobnie jak większości klepek.

NOCNY JASTRZĄB - agent STASI, mówi szyfrem.

BŁAZEN DMYTRO - pieszczotliwie zwany „dochorkiem”. Dżinsy, trampki, rozciągnięty sweter, zapocone okulary, łysa pała i przetłuszczony wąsik. Opowiada niecenzuralne dowcipy.

BAGIENKA - metr dziewięćdziesiąt wzrostu, sto pięćdziesiąt kilo żywej wagi, gdy położy orzech na krześle i na nim usiądzie, to rozłupuje się nie tylko orzech, ale i krzesło.

KUBA ROZPLUWACZ - facet ze ślinotokiem, główny kucharz zamkowy.

AKT I

Scena I

Akcja dzieje się na rynku Olejowa kilka miesięcy przed wybuchem wojny polsko-kozackiej, która swego czasu zaowocowała bitwą pod Beresteczkiem. Słońce świeci, ptaszki ćwierkają, a koło sklepu Chaskla spaceruje Małgorzata. Gawiedź olejowska zwietrzywszy ją odsuwa się na bezpieczną odległość. Jednak jest osoba, która nie postępuje tak, jak wszyscy. Wicko z Trościańca posuwa się tropem Małgorzaty wodząc za nią smętnym wzrokiem i na przemian wzdychając i pociągając nosem. Nagle bohaterce wypada z kieszeni mocno zużyta chusteczka do nosa. WIcko tak szybko jak może dopada jej, podnosi z ziemi i wręcza Małgorzacie.

WICKO: Czy ta oto chusteczka należy do waćpanny?

MAŁGORZATA: Moja ci ona!

WICKO: Azaliż waćpanna jest rzeczywiście tak piękna jako ją widzą me oczy, czy to jeno moja imaginacyja płata figle?

MAŁGORZATA: Spadaj koleś bo nie mam czasu!

WICKO: A ja mam całą wieczność! Każda chwila rozmowy z waćpanną jest dla mnie godziną, ba… tygodniem. (do siebie) Cholera, chyba coś mi się poplątało. Zaraz, jak to było? (głośno) Przepraszam. Każdy tydzień rozmowy z panią jest dla mnie… Kurczę! Każda wiorsta jest jeno piędzią, ba… łokciem!

MAŁGORZATA: Głupi, czy ze straży niejskiej? A może poseł?

WICKO: Jaka waćpanna jest inteligentna! I zainteresowania polityczne! Waćpanna mi imponujesz!

Małgorzata nie mogąc znieść wywnętrzeń zakochanego debila stosuje stary, wypróbowany sposób. Podpatrzonym na „Wejściu smoka” ciosem powala na ziemię amatora swych (wątpliwych) wdzięków, kopie go w skroń podkutym obcasikiem a następnie za pomocą zręcznie zdjętej podwiązki krępuje ręce i oddala się w nieznanym kierunku. Wicko szepcze tylko „wspaniała dziewczyna” i traci przytomność.

Drogi Czytelniku. Zapewne wielokrotnie słyszałeś, że miłość jest ślepa. Nie daj się zwieść pozorom, nic bardziej fałszywego. Miłość ślepa nie jest, lecz cierpi na inną przypadłość, jaką jest katar sienny. A obecnie również na pęknięcie wątroby i wyszczerbienie czaszki podkutym obcasem. Jeśli zaś źle pójdzie, (nie chcę siać paniki, ale średniowieczna higiena nie była na zbyt wysokim poziomie) to również tężec lub gangrenę. Ale bądźmy dobrej myśli. Główni bohaterowie sztuk teatralnych bardzo rzadko giną z tak banalnych powodów, pozostawiając swój koniec gestii trucizny, miecza czy też kuli.

Scena II

Akcja tej sceny dzieje się w Bzowicy, w drewnianej chacie należącej do Wicka i jego stryja Wawrzyka. Wicko leży w łożu i cierpi. Wawrzyk warzy sadło niedźwiedzie z upolowanego gołymi rękami misia, a Bagienka zszywa Wickowi pękniętą wątrobę.

WICKO: Ach, jakże ja cierpię srogie boleści! A powiadano mi wielokrotnie, że miłość bywa bolesna!

BAGIENKA: Zachciało ci się amorów z inną, to teraz cierp.

WICKO: Czyżbyś była zazdrosna? Aaaaaa! Przyszyłaś mi kawał wątroby do żołądka!

BAGIENKA: To tylko fastryga, zaraz ją wypruję i zszyję cię moim patentowym ściegiem.

WICKO: Aaaa! Masz tępą igłę! To boli!

WAWRZYK: Masz Wicku, pociągnij se niedźwiedziego sadła z gąsiorka. To ci dobrze zrobi.

WICKO: (pociąga) Uh! Dobre! Ale to chyba nie sadło, ale mohorycz, któryśmy pędzili w zeszłym tygodniu.

WAWRZYK: (również pociąga) Rzeczywiście. Musiałem pomylić gąsiorki. Spróbuj z tego.

WICKO: Nie trzeba, już czuję się lepiej. Aaaa! (do Bagienki) Nie po śledzionie!

BAGIENKA: Siedź cicho, bo ci połączę płuca z odbytem i będziesz cienko piszczał.

Wtem do chaty wpada Nocny Jastrząb. Rozgląda się uważnie po pokoju, zagląda do każdego kąta oraz pod łoże Zbycha, po czym mówi:

NOCNY JASTRZĄB: Dwa grzyby w barszcz, a nożyce się odezwą.

WICKO: Cholera! Baba z wozu, to ponieśli i wilka.

NOCNY JASTRZĄB: Kto rano wstaje, ten sam w nie wpada. (po czym jeszcze raz rozglądnąwszy się dookoła ulatnia się jak kamfora)

WAWRZYK: Co on powiedział?

WICKO: Że Wielki Mistrz zakonu Sadystyków porwał Małgorzatę. Co ja biedny teraz pocznę? Muszę ją ratować!

BAGIENKA: Poczekaj tylko, aż zaszyję ci brzuch. Nie pójdziesz między ludzi z bebechami na wierzchu.

Drogi Czytelniku. W komentarzu do poprzedniej sceny chyba nie miałem racji. Z rozwoju akcji można wysnuć wniosek, że miłość rzeczywiście jest ślepa, a na dodatek cierpi na amnezję i brak instynktu samozachowawczego. Ale cóż możemy na to poradzić? Nie zatrzymamy przecież Wicka siłą w Bzowicy, bo nie wybaczyłby nam tego do końca życia. Bo jak wytłumaczyć ćmie, by nie zbliżała się do świecy, a dziecku by trzymało się z dala od zapałek?

Scena III

Tym razem przenosimy się do zamku Sadystyków w Beremowcach. Wielki Mistrz siedzi w fotelu i drzemie, lecz jego sen zostaje szybko przerwany przez strażników wprowadzających Małgorzatę. Mistrz budzi się, każe strażnikom wyjść, a następnie odzywa się w te słowa:

MISTRZ: Wieści o urodzie i wdzięku waćpanny dochodziły tutaj aż z dalekiego Olejowa, nie mogłem więc powstrzymać się, by zobaczyć waćpannę na własne oczy. Niech pani wybaczy mi niecodzienny sposób w jaki zaprosiłem ją do swego zamku i czuje się jak honorowy gość. Oczywiście nie będę trzymał pani siłą i jeśli waćpanna tylko zapragniesz, dostaniesz powóz i moi ludzie odwiozą cię do domu.

MAŁGORZATA: Wcale się nie gniewam, tym bardziej, że wieści o potędze i sile waćpana dochodziły aż do Olejowa.

MISTRZ: Nie masz w tym nic przesady. Ale widzę, że waćpanna jesteś nie tylko piękna, ale i inteligentna.

MAŁGORZATA: Wrodzona skromność każe mi zaprzeczyć.

MISTRZ: Coraz bardziej mi się waćpanna podoba. Pani lico jest równie kształtne jak symbol odchylenia standardowego.

MAŁGORZATA: A kształt pańskiego umięśnionego torsu jest równie doskonały jak krzywa kosztu krańcowego dla pseudofunkcji Diraca, lub produkcyjności Cobb-Douglassa.

MISTRZ: Pani pierś przypomina mi wykres krzywej gęstości rozkładu normalnego standaryzowanego.

MAŁGORZATA: A pańskie kruczoczarne włosy są równie wspaniale pofalowane jak izokwanty dla dóbr niedoskonale substytucyjnych.

MISTRZ: Kocham panią jak regresję liniową drugiego rodzaju zmiennej X względem zmiennej Y!

MAŁGORZATA: A ja pana jak prawo malejącej produkcyjności marginalnej!

MISTRZ: Jak teorię estymacji z wykorzystaniem rozkładu chi-kwadrat!

MAŁGORZATA: Jak punkt przecięcia prostej balansowej z krzywą obojętności!

Bohaterowie zaczynają się całkować, a następnie robią sobie analizę harmoniczną i obliczają stosunek pochodnych kierunkowych. Czytelników zainteresowanych pikantnymi szczegółami odsyłam do „Analizy matematycznej w zadaniach” Krysickiego i Włodarskiego, tom 1 i 2.

Drogi Czytelniku. Powiesz teraz zapewne, że miłość od pierwszego wejrzenia zdarza się tylko w tanich romansach, i że nie będziesz czytał takich bzdur. Odpowiadam Ci więc: po pierwsze, nie tylko w romansidłach, ale również w genialnym dramacie zatytułowanym „Wielki Mistrz i Małgorzata”; po drugie zaś nikt nie każe Ci tego czytać. To nie szkolna lektura. Jeśli zaś, drogi Czytelniku, narzekasz iż nie rozumiesz wyrafinowanego słownictwa, którym posługują się bohaterowie, spieszę Ci z odpowiedzią, że nie musisz. Autor też nie rozumie. Wystarczy, że oni rozumieją się doskonale.

AKT II

Scena I

Pod zamek Sadystyków zajeżdża swym służbowym spychaczem ojciec Małgorzaty - Dziurand i zatrzymawszy się przed bramą woła nieco sepleniąc w stronę okienka wartownika:

DZIURAND: Ooothoosce bhamee suukinhyny!

Nie doczekawszy się jednak reakcji rusza spychaczem i rozwala za jego pomocą bramę, a następnie wjeżdża na dziedziniec i zatrzymuje się przed wewnętrznymi wrotami prowadzącymi wprost do zamku.

DZIURAND: Ooootheerajtse whota wy satystycne ssfiiiiinie!

Tutaj również nie doczekał się odzewu ze strony Sadystyków. I znów uruchomił swą wspaniałą maszynę i po staranowaniu kolejnych wierzei wjechał do zamku. Po tej akcji został otoczony przez tłumek rycerzy-zakonników, którzy padli przed nim na kolana.

SADYSTYCY: Szlachetny Dziurandzie, powiedz czego chcesz, a tylko nie demoluj naszego zamku! Czy chcesz, abyśmy oddali ci twą córkę?

DZIURAND: Moohetse jom sse zathymatss. Mam s niom tylko kupe kłopotuuuf. Ale ff ssamian sapłatssste mi tyssssionts dukatufff, bo inatsej rosfale te bude

SADYSTYCY: Wstrzymaj swą furię szlachetny Dziurandzie, pójdziemy tylko porozmawiać z Wielkim Mistrzem. Tysiąc dukatów to duża kwota i nie możemy tak sami decydować.

DZIURAND: Tyyylko see pospiestse.

O ironio losu! Sadystycy jednak nie musieli się spieszyć, gdyż z nadwerężonego akcją spychacza sufitu oderwała się ciężka, dębowa belka stropowa i wylądowała wprost na głowie Dziuranda, który nieostrożnie wychylił się z kabiny swego spychacza. Rycerze szybko go dopadli, związali i ocucili.

SADYSTYCY: No i co? Raz na wozie, raz pod świecznikiem!

SADYSTYK 1: Co mu zrobimy? Czy obetniemy mu język, jak to zazwyczaj czynimy naszym gościom?

SADYSTYK 2: Po co? I tak nie można zrozumieć co mówi. Może lepiej obetniemy mu prawą dłoń?

SADYSTYK 1: Nie da rady. Zygfryd złamał wczoraj obuch od jedynego toporka, a nie chce mi się go na nowo osadzać. Lepiej go oślepmy.

SADYSTYK 2: Cholerka. To jest wysoce nieestetyczne. A poza tym, musielibyśmy go wtedy odprowadzić do domu, bo sam nie trafi. Ogłuszmy go.

SADYSTYK 1: Przecież już jest ogłuszony przez belkę powały. Lepiej każmy mu zemleć kaszę na żarnach.

SADYSTYCY: Genialny pomysł! (wcielają ideę w życie)

Drogi Czytelniku! Zapewne pięści zaciskają Ci się teraz w bezsilnym gniewie spowodowanym okrucieństwem Sadystyków (nie na darmo noszą oni to dumne miano) oraz upokorzeniem, którego doznał dzielny Dziurand. Przypuszczalnie chciałbyś teraz wskoczyć w karty dramatu i pomóc bohaterowi w ucieczce, lub nawet nie szczędząc własnej krwi i potu oswobodzić go własnoręcznie. Czujesz, jak poziom adrenaliny podnosi się w twojej krwi, jak twe serce przyspiesza swój rytm, jak twe mięśnie tężeją a ścięgna się napinają, jak… Ale co tu pisać. Ty sam wiesz najlepiej, co czujesz w tej tragicznej chwili.

Scena II

Tym razem pod zamek Sadystyków dotarł dzielny Wicko. Podróż nieco się przeciągnęła, gdyż jedną ręką trzymał cugle swego cisawego konika, a drugą przytrzymywał kawał jelita grubego, który wyszedł mu na wierzch przez jamę brzuszną rozciętą w celu zszycia wątroby (patentowy szew Bagienki nie był jednak tak mocny jak być powinien i brzuch Wicka powoli się pruł). Mimo tych drobnych kłopotów Wicek dotarł do celu, skonfudował się jednak zniszczeniami dokonanymi przez spychacz Dziuranda. Ominął kupę gruzu, która znajdowała się w miejscu głównej bramy, zsiadł z konika, przeszedł przez dziedziniec oraz rozwalone wrota zamku i rozejrzał się nie dowierzając.

WICKO: Przepraszam, czy to zamek Wielkiego Mistrza Sadystyków?

SADYSTYK: Tak, a bo co?

WICKO: Czy macie tu remont?

SADYSTYK: Raczej rozbiórkę. A co cię tu sprowadza?

WICKO: Przepraszam, czy zastałem Małgorzatę? (zapytał zawadiacko przerzucając sobie kiszkę przez ramię).

SADYSTYK: A kto się pyta?

WICKO: Ja!

SADYSTYK: Aha. (Wydziera się w stronę schodów) Gośka! Jakiś Ja z kiszką na ramieniu do ciebie!

MAŁGORZATA: Zaraz schodzę! (schodzi i na widok Wicka mówi) Ach, to ty!

SADYSTYK: (zdezorientowany) A ja myślałem, że to Ja.

MAŁGORZATA: To źle myślałeś. To nie ty.

SADYSTYK: To ja już nic nie rozumiem.

Wtem w sieni zamku pojawia się Nocny Jastrząb i rozglądnąwszy się oraz zlustrowawszy leżący na posadzce żyrandol odzywa się w te słowa:

NOCNY JASTRZĄB: Ryba psuje się od powały.

WICKO: Nie ma ryby bez dymu.

NOCNY JASTRZĄB: Nie czas żałować ryb, kiedy płoną lasy (po czym się ulatnia pozostawiając po sobie ledwo widoczny dymek).

MAŁGORZATA: Co on powiedział?

WICKO: Że Pikling i Sztokfisz są już w marynacie.

MAŁGORZATA: Aha. Ale co ty tu robisz?

DMYTRO: Przyszedłem cię oswobodzić z jarzma ucisku przebrzydłego jak mu tam…

MAŁGORZATA: Os- co?

WICKO: Oswobodzić, uwolnić, znieść ucisk, wyzwolić, zaprowadzić równość wszystkich stanów, wolność, równość, braterstwo, jedność, demokracja, kwiaty we włosach…

MAŁGORZATA: Kwiaty w czym?

DMYTRO: We włosach, owłosieniu, kudłach, zaroście, fryzurze, kędziorach, kłakach, strąkach, dreadach, warkoczykach, kitkach, kucykach, loczkach, falkach, kosmykach, treskach, tupecikach i perukach.

MAŁGORZATA: Ale to romantyczne. Ale dlaczego masz wątrobiankę na ramieniu?

WICKO: Ty głupia krowo! To mój końcowy odcinek jelita grubego.

W tym momencie zgromadzeni usłyszeli podejrzany bulgot. Dochodził on w wnętrzności (a może raczej wierzchności) Wicka, któremu na skutek nadmiernej fermentacji niedźwiedziego sadła zmieszanego z mohoryczem rozpoczynało się rozwolnienie.

WICKO: Pierdu, pierdu, pierdu.

Na skutek wymieszania gazów wytworzonych przez Zbycha z aromatem Małgorzaty powstał gaz rozweselający, który wykurzył Mistrza z gabinetu.

MISTRZ: Co tu tak, ha ha, paskudnie śmierdzi, hi hi?

MAŁGORZATA i WICKO: To my, ha ha, hi hi!

MISTRZ: Aha, ha ha, hi hi.

WICKO: Przyszedłem, ha ha, uwolnić tę piękną białogłowę, hi hi.

MAŁGORZATA: Ach, jakie to romantyczne, ha ha, hi hi.

MISTRZ: Nic z tego, ha ha (do strażników) Zabrać ich do mielenia hreczki, hi hi!

MAŁGORZATA: Ach, jakie to sadystyczne, ha ha, hi hi.

WICKO: Nigdzie nie pójdę, ha ha, hi hi.

MAŁGORZATA: Ach, jakie to odważne, ha ha, hi hi. (zarzuca Wickowi zużytą chusteczkę do nosa na głowę i wydziera się) Mój ci on jest! Mój!

W tej chwili, ha ha, hi hi, wkraczają strażnicy i wszyscy śpiewając na melodię walca „Nad pięknym modrym Dunajem” słowa „ha ha ha ha ha, hi hi, hi hi…” oddalają się w pląsach w stronę kuchni.

Drogi Czytelniku. Miałeś właśnie okazję przekonać się, że kobieta rzeczywiście zmienną jest. Ale to jeszcze nic, o zmienności płci pięknej (w wypadku Małgorzaty umownie zwanej piękną) podczas lektury tego dzieła przekonasz się jeszcze wielokrotnie.

AKT III

Scena I

Znajdujemy się obecnie w zamkowej kuchni, gdzie Wicko oraz Dziurand przykuci grubymi łańcuchami do kotła mielą na żarnach hreczkę, a Małgorzata miesza zupkę wielką chochlą. Kuba Rozpluwacz ubrany w biały fartuch i wielką czapę kucharską pilnuje ich, aby nie podjadali i nie pluli do zupy. Błazen Dmytro, który ostatnio stracił łaskę Wielkiego Mistrza siedzi w kącie i skrobie marchewkę.

MAŁGORZATA: Ach, marny nasz los, cóż my biedni poczniemy w tej obskurnej, niehigienicznej kuchni? Azaliż mamy tu pozostać do końca naszego nędznego żywota?

WICKO: Nie płacz ukochana, jakoś się stąd wydostaniemy.

MAŁGORZATA: Ale jeśli wpadnie tu kontrola Sanepidu, to leżymy. Przed chwilą zauważyłam zdechłego szczura, a pluskiew, które odurzone aromatem zupy spadają z sufitu wprost do kotła, nawet nie liczę.

KUBA ROZPLUWACZ: Tfu! Nie gadać mi tutaj, bo dostaniecie po łbach moim tasaczkiem.

BŁAZEN DMYTRO: Nie gadaj głupot, Kuba. Dobrze wiesz, że twój słynny tasaczek jest przeżarty rdzą na wylot, a od ostatniego ostrzenia minęło już ho ho…

KUBA ROZPLUWACZ: Tfu! (pluje do zupy) A co mam zrobić? Fundusze na zakup sprzętu kuchennego skończyły się dwanaście lat temu i od tego czasu jesteśmy na deficycie, tfu! Chyba trzeba będzie zacząć emitować obligacje kuchenne, albo zaciągnąć zagraniczną pożyczkę, tfu! A oprócz tego siedź cicho, bo zadenuncjuję cię Wielkiemu Mistrzowi i wylecisz z kuchni do czyszczenia butów, tfu! (znów pluje do zupy)

BŁAZEN DMYTRO: Mógłbyś nie pluć do zupy? To niehigieniczne.

KUBA ROZPLUWACZ: A co ci to przeszkadza? Tfu! W kotle panuje temperatura ponad stu stopni Celsjusza, w której wszystkie bakterie kopią w kalendarz. Będę więc pluł ile mi się podoba, zupa zyska tylko na aromacie. Tfu! Tfu! Tfu! (wylewa potoki żółtej śliny do zupy, po czym ulatnia się z kuchni)

Wicko zanadto zbliżył się do kotła, a jelito nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności zsunęło mu się z ramienia i wylądowało w kotle z zupą.

WICKO: Cholera! Co ja teraz zrobię bez jelita grubego? Chyba będę musiał odżywiać się przez kroplówkę!

MAŁGORZATA: Nie panikuj. Zrobimy ci przeszczep z ubitego niedźwiedzia. I nikomu o tym nie mów, bo Wielki Mistrz się wścieknie i obliczy nam regresję!

WICKO: (zamarł ze zgrozy) Musimy coś zrobić! Nie możemy tak tego zostawić. Pozbądźmy się Mistrza i wydostańmy się stąd!

DZIURAND: Aleeee yaaaak to zhoobimyy?

BŁAZEN DMYTRO: Po pierwsze, nie gadajcie tak głośno, bo słyszą was w całym zamku. Gdybym był kapusiem, już byłoby po was. Ale macie szczęście!

MAŁGORZATA: A może przyłączy się waćpan do naszego haniebnego spisku? Skrobanie marchewki lub czyszczenie butów dziegciem nie jest oszałamiającą karierą dla kogoś tak utalentowanego jak pan.

BŁAZEN DMYTRO: Bardzo chętnie. Musisz waćpanna wiedzieć, iż byłem ulubionym błaznem Wielkiego Mistrza, ale popadłem w niełaskę.

MAŁGORZATA: A z jakiego powodu, jeśli można wiedzieć?

BŁAZEN DMYTRO: Opowiedziałem podczas uczty zbyt dosadny dowcip na jego temat.

MAŁGORZATA: Może go pan nam opowiedzieć? Prosimy…

BŁAZEN DMYTRO: No dobrze. A więc, pewnego dnia Wielki Mistrz jechał tramwajem. Skasował bilet i usiadł, a wtedy do kasownika podeszła taka ładna lala, wysoka blondynka, niebieskie oczy, wszystko tam gdzie trzeba i biiiiii biiiiii biiiii biiiii.

MAŁGORZATA: Ha ha! Ale wspaniały dowcip, i jak go pan wspaniale opowiadał… Kocham pana!

Drogi Czytelniku. Jeśli nie zrozumiałeś dowcipu opowiedzianego przez Błazna Dmytra, to nie martw się. Z twoją inteligencją jest wszystko w porządku, a wyrazy „biiiii” po prostu zastępują te słowa, które do druku w żaden sposób się nie nadawały.

BŁAZEN DMYTRO: Ja też zakochałem się w pani od pierwszego wejrzenia! Ucieknijmy razem!

WICKO: Hola! Nie tak szybko! Po pierwsze to ja kocham Małgorzatę, a po drugie uciekamy albo wszyscy razem, albo nikt!

BŁAZEN DMYTRO: Jakim prawem śmie pan zwracać się do mnie i tej szlachetnej białogłowy w taki sposób?

ZDZICHO: Ty bezczelny typie! (rzuca rękawicą) Wyzywam cię na pojedynek!

BŁAZEN DMYTRO: Jak śmiesz? To ja cię wyzywam. Możesz wybrać rodzaj broni!

WICKO: Niech będzie. (wzniośle i dumnie) Wybieram głupie kawały.

Drogi Czytelniku. Zapewne zamarłeś teraz ze zgrozy podobnie jak wszystkie persony zgromadzone w zamkowej kuchni. Musisz się jednak przyzwyczajać do takich niespodzianek. Wiadomo przecież iż wieki średnie obfitowały w podobne pojedynki prowadzone nawet za pomocą (choć trudno to sobie wyobrazić) jeszcze straszniejszych i krwawszych narzędzi.

Scena II

Nadal znajdujemy się w zamkowej kuchni. Na środku Wicko i Błazen Dmytro gotują się do pojedynku. Dziurand i Małgorzata siedzą skuleni w kącie mając cichą nadzieję, że nie dostanie się im przypadkiem rykoszetem. Nie powinieneś im się dziwić drogi Czytelniku. W podobnej sytuacji na pewno zachowałbyś się tak samo.

BŁAZEN DMYTRO: Ty nędzny psie!

WICKO: Ty zawszony kundlu!

BŁAZEN DMYTRO: Ty wszawy pchlarzu!

WICKO: Ty pchlawy wszarzu!

Drogi Czytelniku. Zapewne oburzony jesteś tymi mrożącymi krew w żyłach obelgami, którymi obrzucają się teraz bohaterowie. Twierdzisz prawdopodobnie, iż nie nadają się one do druku, podobnie jak większa część kawału opowiedzianego przez Dmytra w poprzedniej scenie. Jesteś jednak w błędzie. O ile w średniowieczu nie istniała potwierdzona tradycja opowiadania zbereźnych dowcipów, to zwyczaj obrzucania się obelgami przed pojedynkiem występował, i jest to potwierdzone przez źródła historyczne. Tak więc autor (to Ja!) doszedł do wniosku, że należy przytoczyć ten przeraźliwy dialog, abyś ty, drogi Czytelniku, mógł lepiej wczuć się w średniowieczne realia.

BŁAZEN DMYTRO: Zaraz cię dopadnę!

WICKO: Nie, to ja cię dopadnę!

I tutaj rozpoczyna się mrożący krew w żyłach pojedynek. Rozpoczął go Błazen, który szybko i prawie niezauważenie podstawił nogę Wickowi, który natychmiast wyłożył się jak długi. Salwa śmiechu, która potem nastąpiła była słyszana w promieniu pięciu wiorst. Ale rycerz z Trościańca skontratakował za pomocą pierdzącej poduszki, którą zręcznie podłożył swemu oponentowi między siedzenie i zydel, gdy ten chciał na chwilę odpocząć. To tak rozwścieczyło Błazna, że rzucił się on na Wicka, zdjął mu buty i za pomocą gęsiego pióra zaczął go łaskotać w pięty. Ten jednak zdołał uwolnić się, zwinnie schował się do szafy i kiedy Błazen przechodził obok wyskoczył z niej krzycząc „niespodzianka!” i rechocząc na całe gardło. Tego już było za dużo dla nadwornego błazna. Nie mogąc znieść takiego okrucieństwa rzucił się na kolana i krzyknął:

BŁAZEN DMYTRO: Litości! Poddaję się! Zrobię wszystko co zechcesz!

WICKO: No dobrze, wybaczam ci nędzniku. Ale od dzisiaj pamiętaj - ja tutaj jestem szefem!

MAŁGORZATA: Wicku! Jakiś ty męski i odważny! Kocham cię!

Drogi Czytelniku. Uprzedzałem cię o zmienności płci pięknej, więc nie powinieneś chyba być zaskoczony kolejnym zwrotem uczuć Małgorzaty. Jest ona niewątpliwie kobietą, a słowa „la donna e’mobile” stosują się do niej o wiele bardziej niż do jakiejkolwiek innej osoby.

Scena III

Akcja sceny III niniejszego dramatu odbywa się w komnacie Wielkiego Mistrza. Małgorzata przynosi Wielkiemu Mistrzowi wazę przyrządzonej w kuchni grochówki.

MISTRZ: Witaj Małgorzato. Czy pobyt w kuchni odmienił twe uczucia?

MAŁGORZATA: Witaj Mistrzu. Dopiero pośród pluskiew i i grochowiny zrozumiałam jak wielką miłością darzę waćpana. Specjalnie dla pana zgotowałam tę pyszną grochówkę.

MISTRZ: Ach, dziękuję ci. Zaraz przystąpię do konsumpcji, bom zgłodniał okrutnie, a potem opowiem o uczuciach, jakimi darzę waćpannę, bo żyć mi bez pani nie sposób.

MAŁGORZATA: I ja powiem jak kocham, szanuję i uwielbiam waćpana. Ale najpierw zupka.

Tutaj Małgorzata sięga wielką chochlą do wazy z grochówką i nalewa Mistrzowi pełen talerz. Mistrz je z apetytem dopóki nie udławi się kawałkiem jelita grubego który za sprawą Wicka znalazł się w zupie.

MISTRZ: Wątrobianka w gro… Yyyyyyyyy (dławi się i umiera w konwulsjach)

Małgorzata podparła się w boki, stanęła ciężkim bucikiem na piersiach Mistrza i zaśpiewała na melodię arii Torreadora z opery „Carmen”:

MAŁGORZATA: Zabiłam Mistrza, cóż to był za mistrz, już nie oddycha, dychu, dychu, dych!

Drogi Czytelniku. Kobiety bywają okrutne. Masz tu tego żywy przykład. Mężczyźni zaś miewają często ciężkie zaćmienie umysłu, no bo jak można zadławić się kawałkiem wątrobianki, przepraszam - jelita, znalezionym w grochówce? Trzeba być rzeczywiście kretynem…

Scena IV

Akcja dzieje się po śmierci Wielkiego Mistrza w korytarzu zamkowym. Wicko, Dmytro i Małgorzata usiłują wymknąć się z zamku. Niestety bezskutecznie, gdyż zostali zauważeni przez Sadystyków.

SADYSTYK: Hola! Co wy tu robicie? Powinniście być teraz w kuchni i mleć hreczkę

WICKO: Ty durniu! Przecież widzisz, że jaśnie pani dostała nagłego ataku influenzy hreczkosiewnej i prowadzimy ją do znachora!

Małgorzata zaczyna wić się z bólu i jęczeć.

SADYSTYK: Jakoś nigdym nie słyszał o takowej chorobie. Czym ona się objawia?

WICKO: Pod wpływem mielenia hreczki zaczyna nagle boleć głowa (Małgorzata łapie się za głowę), następnie pojawia się swędząca wysypka na całym ciele (Małgorzata zaczyna się drapać), niestrawność (Małgorzata beka) i plącze się język (Małgorzata zaczyna bełkotać pod nosem niezrozumiałe sylaby).

SADYSTYK: (z przestrachem) Czy to jest zaraźliwe?

WICKO: Cholernie, ale proszę się nie obawiać. Po pół roku choroba sama mija, ale wtedy na ogół pacjent już nie żyje.

Przerażony Sadystyk ucieka gdzie pieprz rośnie. Trójka bohaterów próbuje wymknąć się z zamku, ale drogę zagradza im Duch Wielkiego Mistrza trzymający w dłoni groźnie wyglądającą krzywą regresji progresywnej.

DUCH WIELKIEGO MISTRZA: A dokąd to moi państwo? Czy chcecie abym wam obliczył trzeci kwartyl, a może rozkład Poissona aproksymowany rozkładem normalnym?

WSZYSCY: O cholera!

DUCH WIELKIEGO MISTRZA: A może jednak? Serdecznie nalegam.

Wtem do zamku przez bramę rozwaloną przez Dziuranda wpadają Wawrzyk z Trościańca wraz z Bagienką i łapią ducha gołymi rękami. Najpierw chwyta go za łeb (o ile duchy mają łby) i wyciska z niego sok, a następnie Bagienka kładzie ducha na zydlu i siada na nim, co skutkuje zarwaniem się podłogi i chwilowym wpadnięciem dziewczyny do lochów. Wylewnym powitaniom nie ma końca.

WACKO: Mój bratanku!

WICKO: Mój stryju! Przedstawiam ci moją narzeczoną Małgorzatę! Zaraz po przybyciu do Trościańca weźmiemy ślub.

WAWRZYK: Moje dzieci! (bierze parę w objęcia, jednak zwietrzywszy Małgorzatę zatyka nos i odsuwa się na bezpieczną odległość)

Po tej rzewnej scenie bohaterowie podkładają ogień w prochowni, ulatniają się z zamku i ze wzruszeniem przypatrują się jak wszystko wylatuje w powietrze, następnie zaś udają się do Trościańca na weselisko.

Drogi Czytelniku. Zapewne ucieszony pomyślnym rozwojem akcji chcesz już odłożyć ten genialny dramat na półkę z przeczytanymi książkami. Wstrzymaj się jednak jeszcze przez chwilę. To jeszcze nie koniec…

Epilog

Wszyscy bohaterowie zgromadzeni są w kościele. Dziurand ma właśnie wziąć pod rękę swą córkę Małgorzatę i zaprowadzić ją przed ołtarz do narzeczonego. Wtedy zapada konsternacja.

WAWRZYK: Gdzie jest Dziurand?

MAŁGORZATA: (Głośno) Czy ktoś nie widział ostatnio Dziuranda? Ktoś przecież musi poprowadzić mnie do ołtarza!

BŁAZEN DMYTRO: Ja go widziałem ostatnio w kuchni zamkowej gdy mełł hreczkę

MAŁGORZATA: Czy ktoś widział go później?

WICKO: Wydaje mi się, że zapomnieliśmy przepiłować łańcuch, którym był przykuty do kotła z zupą, i został w zamku.

WSZYSCY: O cholera!

Drogi Czytelniku. Możesz teraz odłożyć to dzieło na półkę, albowiem wreszcie nastąpił dawno oczekiwany…

KONIEC

P.S. Autor składa serdeczne podziękowania osobom, które umyślnie lub (zwłaszcza) nieumyślnie posłużyły jako modele poszczególnych osób dramatu. Tak więc wszelkie podobieństwo do osób realnie żyjących oraz fikcyj literackich jest niezamierzone. Największe podziękowania należą się pewnej osobie, która dostarczyła autorowi dużej ilości głupich pomysłów i jeszcze głupszych tekstów, którymi można się teraz zachwycać na kartach dramatu. Oczywiście ze zrozumiałych względów personaliów tej osoby nie mogę podać do publicznej wiadomości.

PARK DZIURAJSKI

2010-01-22T11:01:00.000-08:00

Tragikomedyja o dziwactwach fauny prehistorycznej.

Osoby:

REMIGIAN W.ARYJAT – prehistoryk i paleontolog. Obleśny, nieogolony ryj. Cały czas trzyma łapy w kieszeniach i żuje gumę.

GENOWEFA ŁUPIA – paleobotanik . Blondyna z głupim uśmieszkiem numer 127 – niewierna narzeczona R. Aryjata. Jako pierwsza zastosowała koromysło do badań naukowych.

PROFESOR DENYS BILLSOW - zwariowany naukowiec. Podobny do Wernyhory - legendarny amerykański Kozak – potomek ukraińskich wróżbitów i znachorów.

ZWEISTEIN - matematyk. Twórca teorii uporządkowanego chaosu w przestrzeniach n – wymiarowych.

LEON KOWALSKY - informatyk. Chudy jak szczapa blondyn. Zaciąga z rumuńska.

JAŚ I MAŁGOSIA - przemiłe wnuki profesora. Tłuste buzie, głupie uśmieszki i tornistry na plecach.

ARCHEOLODZY - kilku zapaleńców. Ubrani w niebiesko-żółte kamizelki.

OCHRONIARZE - służba ochrony parku. Ubrani w watowane katany i gumofilce, na twarzach namalowane maskujące paski. Do kaszkietów przymocowane zielone gałązki czeremchy.

TUBYLCY - grupa osobników z półlitrówkami w rękach i miejscowymi, sprawdzonymi na własnych ziomkach medykamentami przeznaczonymi na sprzedaż. Powiewają kolorowymi szalikami.

A także takie sympatyczne stworzonka jak: Currara, Rogocefalus, Laktynotwór, Szczypopiór i Czworospadus.

AKT I SCENA 1

Akcja dzieje się w nieokreślonej przyszłości na terenie wykopalisk archeologicznych w prowincji polskiej, niegdyś austriackiej zwanej Königreich Galizien und Lodomerien. Archeolodzy robią babki z piasku dziecinnymi wiaderkami i łopatkami, od czasu do czasu wyrzucając z wykopalisk puszki po konserwach, stare buty i inne śmiecie.

Bohaterzy ubrani w miednice na głowach, pomarańczowe kamizelki spod których wystaje w roli ogona kawał rury od odkurzacza. Wykopaliska zwiedza wycieczka dzieci w wieku około pięciu lat. Wybałuszają gały i rozglądają się na wszystkie strony. R.. Aryjat i G. Łupia stoją nad spreparowanym i nieco zdekompletowanym szkieletem kury i debatują.

R. ARYJAT: Popatrz, jak pięknie zachowany okaz currary. Może pod koniec sezonu zrobimy jakąś wystawę naszych eksponatów w Muzeum Historii Naturalnej?

G. ŁUPIA: Niezły pomysł. Wyobrażam sobie jakie to zrobi wrażenie. Jeszcze nikt nie znalazł szkieletu currary zachowanego w takim stanie. Poza tym trzeba sprawdzić, jakie to miało i ewentualnie ma znaczenie dla medycyny niekonwencjonalnej.

R. ARYJAT: Wiesz co? Nie chciałbym żyć w tych strasznych czasach. Wyobraź sobie atak kilku currar na jakiegoś roślinożercę. Te krwawe jatki, potoki krwi, przedśmiertne rzężenie...

DZIECIĘ: Pse pana! A kiedy żyły currary?

R. ARYJAT: W Górnej Dziurze, to jest w okresie, który zaczął się w połowie drugiego milenium a skończył się po Wielkim Bum w pierwszym wieku trzeciego. Czyli około trzy tysiące lat temu.

DZIECIĘ: Dlaczego pan powiedział, że currary były takie niebezpieczne? Przecież ten szkielet wygląda tak niewinnie...

R. ARYJAT: (wyciąga zza pazuchy kurzą łapkę i zaczyna nią wymachiwać) Chłopcze! Popatrz na te ostre szpony currary! Ta dzika bestia wskoczyłaby ci na głowę, wczepiła tymi pazurami w skórę i we włosy. A następnie wydziobała by ci oczy ostrym dziobem. Podczas gdy ty rzucałbyś się oślepiony i bezradny, inne currary wskoczyły by ci na piersi i rozdrapały brzuch, wyciągnęły wnętrzności. A najgorsze jest to, że gdy cię będą pożerać, będziesz jeszcze żył!

DZIECIĘ: To straszne! Aha! Proszę pana. Czy w Górnej Dziurze żyli już ludzie?

R. ARYJAT: Jeszcze nie. Biegały po świecie pewne łyse małpy z gatunku Homo Impos Animi, ale prawdopodobnie nie potrafiły jeszcze mówić, nie mówiąc o rozpalaniu ognia. Poza tym, większość naukowców uważa, że poruszały się one na czterech łapach.

ARCHEOLOG: (wyciąga z wykopalisk rybie ości i trzymając za ogonek, łbem w dół, pokazuje Aryjatowi) Panie Aryjat! Znalazłem coś! Co to jest?

R. ARYJAT: Wspaniałe! Wspaniałe! To chyba jedno z tych morskich stworzeń, z których powstała ropa naftowa! To wiekopomne odkrycie! Genowefo! Chodźmy do bazy powiadomić Muzeum o tym odkryciu!

AKT I SCENA 2

Wnętrze bazy. Wystrój wnętrza przypominający kuchnię. Profesor Denys Billsow buszuje w lodówce. Wchodzą Aryjat i Łupia.

R. ARYJAT: Kim pan jest i co pan tu robi?

PROF. D. BILLSOW: Witam państwa. Nazywam się Denys Billsow i szukam mohoryczu w waszej lodówce. Musimy oblać naszą przyszłą współpracę. Dlaczego młody człowieku upodobniłeś się do mnie?

G. ŁUPIA: (pada na kolana i krzyczy z egzaltacją) Pan profesor Billsow! Od nastolatki kocham się w panu profesorze! Mam pańskie zdjęcie nad łóżkiem! Czy da mi pan autograf? Zaraz zemdleję!

PROF. D. BILLSOW: Na autografy czas przyjdzie później. Najpierw podpiszemy kontrakt. Chcę was zatrudnić w swoim parku, pod warunkiem, że R.Aryjat zmieni swój wizerunek. A po upływie kontraktu będę sponsorował prace wykopaliskowe waszego muzeum przez pięć lat.

R. ARYJAT: To wspaniałe! Ale o jakim parku pan mówi?

PROF. D. BILLSOW: Zobaczycie na miejscu. A teraz się pakujcie. Czeka mój wiertolot.

AKT I SCENA 3

Akcja dzieje się na pokładzie helikoptera Aktorzy siedzą okrakiem na ławkach i jednocześnie przechylają się w prawo lub lewo co jakiś czas. Można puścić odgłosy trzepotania wirnika. Remigian dzięki pomocy Gieni uczesał się na Irokeza, oby nie uchodzić za syna profesora Bilsowa.

PROF. D. BILLSOW: Poznajcie się. To mój przyjaciel matematyk Zweistein, a to pan Aryjat i pani Łupia.

ZWEISTEIN: Całuję rączki szanownej pani. Przybij piątkę koleś! Na jakim grasz instrumencie i w jakim występujesz zespole?

R. ARYJAT: Hmmm.., gram na cymbałach w zespole „Szli Do Wsi”.Czy to pan jest tym słynnym twórcą teorii uporządkowanego chaosu w przestrzeniach n - wymiarowych?

ZWEISTEIN: Spoko koleś. (do Genowefy, która zapatrzona maślanym wzrokiem w profesora nie zwraca na niego najmniejszej uwagi) Czy nie spotkaliśmy się kiedyś na bankiecie u prezydenta?

R. ARYJAT: Może mi pan w skrócie wyjaśnić na czym ta teoria polega?

ZWEISTEIN: No, koleś. Daj se na razie siana. Nie będę gadał na czczo. Muszę wtrząchnąć jakieś ścierwo, zalać je etanolem i wtedy może będę rozmowny. (do Genowefy) Czy nie widziałem cię mała w telewizji w reklamie podpasek Always? Poza tym grasz pewnie z tym frajerem muzykę Disco-Polo?

R. ARYJAT: Niech pan nie będzie impertynencki panie Dreistein!

ZWEISTEIN:, koleś. I nie przekręcaj mojego nazwiska, bo wpadniesz jak siekiera w szambo. Albo obudzisz się którejś niedzieli bez swych ślicznych ząbków i tego wariackiego owłosienia..

R. ARYJAT: Panie profesorze. Niech pan wyprosi tego typa za drzwi.

ZWEISTEIN: Wypraszam sobie. Znajdujemy się na wysokości dwóch tysięcy łokci i wychodzenie drzwiami może być teraz bardzo niezdrowe. (do Genowefy) Hej, laska! Wystaje ci podpaska! (żadnej reakcji) Wariatka jakaś czy co? A może głucha?

PROF. D. BILLSOW: Uwaga! Jesteśmy na miejscu!

Drogi Czytelniku. Na pewno zaciskasz teraz pięści, oburzony bezczelnymi i chamskimi manierami pana Zweisteina. Zapewne chcesz znaleźć się teraz na pokładzie śmigłowca i przyłożyć temu bezczelnemu chamowi. Opanuj jednak swoje emocje. Musisz wziąć pod uwagę trudne dzieciństwo genialnego matematyka, kompleksy, których nabawił się w szkole, gdy zostawał w kozie po lekcjach za smarowanie matematycznych wzorów na ławkach. Zrozum, że życie, a zwłaszcza dzieciństwo geniuszy nigdy nie jest usłane różami (a może powinno się mówić różoma, podobnie jak rękoma czy oczyma? Tą kwestię jednak pozostawię profesorowi Miodkowi.)

AKT II SCENA 1

Bohaterowie znajdują się w laboratorium. Pod sufitem wisi szyld z napisem "Park Dziurajski". Profesor D. Billsow oprowadza gości po laboratorium.

PROF. D. BILLSOW:

Wyobraźcie sobie taką sytuację. Jakieś zwierzę mięsożerne pożera roślinożercę. Następnie za przeproszeniem strzela sobie kupkę. W odchodach tych znajdują się niestrawione komórki ciała ofiary. W sprzyjających warunkach taka kupka kamienieje a komórki ofiary zostają zakonserwowane. Możemy wtedy wyodrębnić z nich DNA. Resztę odchodów podarujemy tutejszym znachorom w celach leczniczych.

G. ŁUPIA: Na pewno po tylu tysiącach lat DNA jest niekompletne.

PROF. D. BILLSOW: Uzupełniliśmy je DNA тарганa czyli karalucha.

R. ARYJAT: Dlaczego akurat karalucha?

PROF. D. BILLSOW: Ponieważ zwierzę to żyło tysiące lat temu, współcześnie zwierzętom w Górnej Dziury. A ponieważ karaluchy przeżyły Wielkie Bum w trzecim milenium i żyją aż do dzisiaj, mamy bezproblemowy dostęp do ich materiału genetycznego. Drugi ważny czynnik, to sprawdzona przez miejscowych znachorów ich skuteczność w leczeniu przewodu pokarmowego.

Drogi Czytelniku. Oburzasz się teraz zapewne, że do odtworzenia fauny okresu Górnej Dziury użyto materiału genetycznego takiego pospolitego insekta jak karaluch. Zastanów się jednak. Dlaczego karaluch jest uważany za zwierzę gorsze od na przykład żaby czy człowieka? Przecież człowiek spadając z wysokości trzy razy większej od własnego wzrostu może sobie skręcić kark. Tymczasem karaluchy wytrzymują upadek z wysokości (jak na ich rozmiary) zaiste olbrzymich. Podobnie niewielkie promieniowanie może spowodować u człowieka chorobę popromienną i śmierć, gdy karaluchy gwiżdżą sobie na pięć razy większą radiację. Tak więc, gdy będziesz latał po kuchni z pojemnikiem Insektozolu czy Raidu w ręce, pomyśl chwilę o tych sprytnych, małych stworzeniach, które za nic w świecie nie dają się wytruć.

G. ŁUPIA: To wspaniałe, panie profesorze. (patrzy na niego z uwielbieniem) Ale co można zrobić z materiałem genetycznym?

PROF. D. BILLSOW: Możemy z niego wyhodować gotowe zwierzę. A więc aby wyhodować laktynotwora wystarczy znaleźć skamieniałą kupkę drapieżnika, który go pożarł.

R. ARYJAT: Chyba nie mówi pan poważnie? Czy macie tu zwierzęta z Górnej Dziury?

PROF. D. BILLSOW: Podejdźmy do tego inkubatora. Zaraz powinno coś się wykluć.

Podchodzą do wyłożonej sianem, drewnianej skrzynki, w której leży tuzin kurzych jaj. Nagle jedno z nich pęka i wykluwa się śliczne, żółte kurczę.

G. ŁUPIA: Jakie to śliczne! Czy mogę wziąć je na ręce?

PROF. D. BILLSOW: Proszę bardzo.

R. ARYJAT: To wspaniałe. Nie do wiary. Co to za gatunek profesorze?

PROF. D. BILLSOW: To jest pisklę currary.

R. ARYJAT: i G. ŁUPIA: (chórem) Aaaaaaa! Currara?! Ratunku!!!

PROF. D. BILLSOW: Proszę się nie obawiać, pisklęta są całkowicie niegroźne. Ale teraz zapraszam na zwiedzanie mego parku. Wasza praca będzie polegała na wydaniu opinii o nim. Chcę znać zdanie naukowców przed otwarciem parku.

AKT II SCENA 2

Tym razem bohaterowie stoją przed specjalnymi samochodzikami przystosowanymi do zwiedzania parku. Można je zrobić z dużych kartonów. W każdym znajduje się monitor komputerowy (zdezelowany ruski telewizor) oraz CD ROM (gramofon Bambino).

PROF. D. BILLSOW: Oto specjalne dżipy, w których nasi goście będą zwiedzać park. Nie wymagają one kierowcy, poruszają się po specjalnych szynach. Podczas zwiedzania parku nie wolno ich opuszczać. Zapraszam do środka. Aha! To są moje wnuczęta Jaś i Małgosia. Czy może się pani nimi zaopiekować pani Genowefo?

G. ŁUPIA: (z przesadnym zaangażowaniem) Z przyjemnością! Dla pana zrobię wszystko! Kocham pana!

R. ARYJAT: No to wsiadajmy.

JAŚ: Czy pan się nazywa Aryjat?

R. ARYJAT: A bo co?

JAŚ: To wspaniałe! Czytałem wszystkie pańskie książki. Szczególnie podobała mi się ostatnia, w której wyjaśniał pan, że łyse małpy z gatunku Homo Impos Animi nie potrafiły mówić i poruszały się na czterech łapach.

R. ARYJAT: (odchodzi na bok chcąc uwolnić się od namolnego malca)

JAŚ: Albo przedostatnia, w której wspaniale oddał pan niektóre detale budowy układu limfatycznego i krwiotwórczego Rogocefalusa Rexa, z uwzględnieniem różnic w rozmieszczeniu pachwinowych węzłów chłonnych u poszczególnych osobników, z uwzględnieniem niewielkiego, aczkolwiek istniejącego dymorfizmu płciowego i wspaniałych możliwości mimikry spowodowanych kreatywną aglutynacją melaniny i oranżu metylowego lub utlenianiem pięciowartościowych krezoli do alfa węglowodorów alifatycznych, począwszy od tych o masie cząsteczkowej przekraczającej...

R. ARYJAT: (nie mogąc znieść bezsensownego ględzenia, wyciąga z kieszeni mocno zużytą chusteczkę do nosa, pakuje dzieciakowi w rozdziawioną gębę i przewiązuje mocno krawatem. Tak zakneblowanego dzieciaka wrzuca jak worek kartofli do dżipa.)

JAŚ: (poprzez knebel) Bleblebleblebleblebleeeee....

GŁOS Z GŁOŚNIKA: Prosimy o zajęcie miejsc. Za chwilę odjeżdżamy.

AKT II SCENA 3

Całe towarzycho wraz z Zweisteinem podróżuje cudem techniki - wspaniale wyposażonymi, kolorowymi dżipami z napisem "Park Dziurajski" na drzwiczkach.

GLOS Z GŁOSNIKA: Po prawej stronie widzą państwo Rogocefalusa Rexa.

G. ŁUPIA: Nic nie widzę!

R. ARYJAT: Ja też. Pewnie jest bardzo nieśmiały i wstydzi się pokazać!

JAŚ: (wciąż zakneblowany) Blebleble...

MAŁGOSIA: (z płaczem) Ja chcę rogocefaluuuusaaaaaa!

GŁOS Z GŁOŚNIKA: A po lewej stronie widzimy stado szczypopiórów.

ZWEISTEIN: Nic nie widzę. Ktoś nam dmucha w balonik.

R. ARYJAT: To jakieś szachrajstwo! Ja stąd wychodzę!

G. ŁUPIA: O! Widzę coś na horyzoncie!

R. ARYJAT: To laktynotwór! Podejdźmy do niego!

(podchodzą krówki rasy czerwonej stepowej, która spokojnie pasie się na łące. Obok niej stoi Ochroniarz z ogromnym kąpielowym termometrem i mierzy jej temperaturę. Nie pytajcie mnie w jaki sposób.)

OCHRONIARZ: Ma lekką gorączkę. To się dzieje regularnie co cztery tygodnie.

G. ŁUPIA: Wspaniały okaz laktynotwora. Może zjadł coś nieświeżego? Przebadam jego odchody. Może znajdę w nich jakieś trujące roślinki? (Genowefa Łupia nakłada gumowe rękawice i zaczyna nimi grzebać w kupkach nawozu, które każda porządna krowa pozostawia po sobie jako świadectwo działalności przetwórczo-mleczarskiej)

R. ARYJAT: Chyba pora wrócić do laboratorium.

G. ŁUPIA: (z niekłamanym zainteresowaniem ogląda i obwąchuje krowie ekskrementy) Ja zostanę, jeśli pozwolicie. Pan Ochroniarz odwiezie mnie później.

ZWEISTEIN: Let's go, jak mawiają starzy podolacy.

AKT III SCENA 1

Tym razem przenosimy się do laboratorium. Paskudny typ - informatyk John Kowalsky podkłada wirusa do głównego komputera i wyłącza prąd.

PROF. D. BILLSOW: Ratunkuuuuuu! Boję się ciemności! Kto zgasił światło?

LEON KOWALSKY: (podkrada się do inkubatora i zabiera jaja currary) Największa restauracja w kraju zapłaci fortunę za jaja. Zniszczy konkurencję serwując jajecznicę z jaj currary. Będę obrzydliwie bogaty! Bye bye profesorku!

PROF. D. BILLSOW: Ty podła świnio! (w akcie rozpaczy rozdziera szaty gestem Rejtana)

LEON KOWALSKY: (wsiada do dżipa i odjeżdża w siną dal)

AKT III SCENA 2

Leon Kowalsky przed główną bramą ogrodu. Ponieważ nie ma prądu (przecież sam go wyłączył) musi otworzyć ją ręcznie. W tym celu opuszcza przytulne wnętrze środka lokomocji i udaje się w stronę głównej wajchy ręcznego otwierania bramy.

LEON KOWALSKY: Ile to się człowiek namęczy nim zostanie milionerem. Ciekawe ile zapłacą mi za tuzin jaj bez jednej sztuki?

Wtem z pobliskich zarośli wyłania się przemiły szaro bury kotek. Przeciąga się i powolnym krokiem podchodzi do Kowalsky'ego. Mruczy przy tym przymilnie.

LEON KOWALSKY: Czworospadus! Najgroźniejsza bestia z okresu Górnej Dziury! Jak paskudnie warczy!

CZWOROSPADUS: Mrrrrr...

LEON KOWALSKY: (z nieukrywanym przerażeniem) Spokojnie kolego. Przecież nie zrobisz mi krzywdy. Jestem niesmaczny.

Drogi Czytelniku. Na pewno jesteś oburzony obrzydliwą, niesmaczną i tchórzowską postawą naszego czarnego charakteru. Ale postaw się sam w sytuacji Johna Kowalsky'ego. Samotność, nieprzebyty las, zamknięta brama, wyrzuty sumienia. I wtedy z gęstych chaszczy wynurza się nieduży ale paskudny potwór, gotów w każdej chwili skoczyć Ci do gardła. Czy Ty nie zachowałbyś się w sposób jeszcze bardziej obrzydliwy lub jeszcze bardziej tchórzowski?

CZWOROSPADUS: (podchodzi do Kowalsky'ego i zaczyna się łasić) Miau!

LEON KOWALSKY: Aaaaaa! Ratunku! (wsiada do dżipa i zatrzaskuje za sobą drzwi. Czworospadus wchodzi do środka otwartym oknem i sadowi się bohaterowi na kolanach)

CZWOROSPADUS: Mrrauu!

LEON KOWALSKY: Aaaa! (uruchamia dżipa i całym impetem wjeżdża w pobliskie drzewo. Słychać przyciszonego marsza żałobnego)

AKT III SCENA 3

Komedyja odbywa się w laboratorium. Profesor siedzi przy świeczce i wali głową w stół z rozpaczy. Genowefa Łupia wpada do środka.

PROF. D. BILLSOW: Gdzie są moje wnuki?

G. ŁUPIA: Odjechały przede mną. Ja zostałam z laktynotworem. Pański Ochroniarz mnie odwiózł.

PROF. D. BILLSOW: O ja nieszczęśliwy! (płacze rzewnymi łzami) Moje biedne wnuki! Na pewno coś im się stało. Powinny już tu być. Co ja biedny teraz pocznę. Uuuuuuuuuuuu! Uuuuuuuuuuuu!

G. ŁUPIA: Dlaczego nie ma prądu?

PROF. D. BILLSOW: Ten bandyta Leon Kowalsky okradł mnie! zabrał wszystkie jaja currary. Teraz będzie je serwować ze szczypiorkiem połowa załozieckich restauracji! Co ja zrobię! Uuuuuuu! Uuuuuu!

G. ŁUPIA: Mimo wszystko kocham pana profesorze! Dla pana skoczę w ogień!

PROF. D. BILLSOW: O, jakie to wzruszające! Uuuuuuu! Uuuuuuuu!

Drogi Czytelniku. Jeżeli nie wzruszyłeś się jeszcze tą rzewną sceną, jeśli nie wylewasz potoków łez na karty tego utworu, jeśli nie wzdychasz z rozrzewnieniem nad tragiczną niedolą bohaterów "Parku Dziurajskiego" - to znaczy, że jesteś nieczułym gadem, analfabetą, albo nie zrozumiałeś moralnego przesłania zawartego w serdecznych wynurzeniach obojga opisywanych person. W tym wypadku polecam Ci ponowne przeczytanie ostatniego fragmentu, od słów profesora: "gdzie są moje wnuki?". Do suszenia przemoczonego słonymi łzami tekstu sztuki polecam wspaniałe, krajowe, tanie i niezawodne (hehehe) suszarki do włosów firmy Zelmer.

AKT III SCENA 4

Widzimy teraz czwórkę bohaterów: Aryjata, Zweisteina, Jasia i Małgosię. Ich dżipy zatrzymały się przed jedną z licznych bram. Niestety zamknęła się ona samoczynnie z powodu pewnego pożałowania godnego incydentu spowodowanego przez pewnego pożałowania godnego informatyka. Jeśli jeszcze nie jarzysz (przepraszam za slangowe, brukowe, rynsztokowe wyrażenie, ale gdybym użył trącącego myszką słówka "kapować", prawdopodobnie nie doczytałbyś tej sztuki do końca z powodu ataku śmiechu) o co chodzi, polecam Ci, drogi Czytelniku, ponowne przeczytanie pierwszych dwóch scen trzeciego aktu i samodzielne wysnucie wniosków.

MAŁGOSIA: To straszne! Jak przedostaniemy się do laboratorium?

JAŚ: Bleblebleble...

R. ARYJAT: To niezły pomysł, ale chyba jego wykonanie przerasta nasze skromne możliwości. Nie sądzi pan, panie Zweistein?

ZWEISTEIN: Racja koleś. (głos zaczyna mu się trząść) Czy nie słyszałeś jakiegoś podejrzanego odgłosu?

R. ARYJAT: Chyba nie. Ale zaraz... Coś tu się skrada.

Z gęstych chaszczy wybiega powoli niewątpliwie biały, choć nieco przybrudzony baranek. Nawet więcej - rogaty baranek. Tak więc rogaty, przybrudzony, biały baranek podchodzi wolnym kroczkiem do naszych bohaterów i zaczyna skubać trawkę (tylko bez zbędnych skojarzeń) obok dżipów. Jeśli na widowni są fani zespołu Kult, można im puścić piosenkę... Tutaj mały konkurs dla melomanów. Jaką piosenkę miałem na myśli? W nagrodę funduję nośnik z zepsutej dyskietki trzyipółcalowej. Rozwiązań proszę nie przysyłać - poczta ma i tak dosyć roboty.

WSZYSCY: Rogocefalus Rex! Ratunku!

ZWEISTEIN: Mam straszne rozwolnienie. Muszę na chwilę wyjść. Nie czekajcie na mnie!

(bohater kieruje się szybkim krokiem w stronę drewnianej latryny odległej o niecałe dwa pierdnięcia w celu wypełnienia szczytnych obowiązków fizjologicznych)

ROGOCEFALUS REX: Beeeeee! Beeeeee!

MAŁGOSIA: Jak ten potwór przeraźliwie ryczy!

JAŚ: Blebleble...

R. ARYJAT: Ratunku!

Tutaj wszyscy bohaterowie oddają się całkowicie usprawiedliwionemu w tej dramatycznej sytuacji atakowi histerii. Niestety, rzucając się po kabinie dżipa wpadli w jakiś osobliwy rezonans (którego naturę byłby w stanie nam wyjaśnić pan Zweistein. Niestety musiał on wyjść na chwilę w ważnej sprawie). Rezonans ten spowodował przewrócenie się dżipa do góry kółkami i uwięzienie bohaterów w straszliwej pułapce. Na szczęście Rogocefalus nie zainteresował się przewróconym wehikułem. Jego uwagę zajęły uchylone drzwi latryny (niestety wypaczyły się one ze starości i ich domknięcie stało się niemożliwością nawet dla tak wszechstronnie utalentowanego człowieka jak Zweistein.) Jednak człowiek ten nie tracił zimnej krwi i zaczął rzucać w potwora leżącymi opodal kamykami i gałązkami. Nie będę opisywać heroicznej walki heroicznego herosa z potworną bestią. Nadmienię tylko, że spiął się on na szczyty bohaterstwa, tak że walka Herkulesa z lwem wydawała się przy tym dziecinną zabawą. Jednak wszystko zakończyło się tragicznie. Poczwara rozpędziła się, uderzyła w bohatera zakręconymi rogami i wepchnęła do sedesu. Przez chwilę słychać było głośne bulgotanie, ale potem wszystko ucichło...

ROGOCEFALUS REX: Beeeeee!

ZWEISTEIN: Bul bul bul...

R. ARYJAT: (wewnątrz dżipa) Muszę coś zrobić. Musimy się stąd wydostać! Już wiem!

Tutaj Aryjat z nadludzką siłą wstaje i po uprzednim wybiciu dziury w dachu unosi nad głowę wrak samochodu, jakby był on dziecinną zabawką i odrzuca go w krzaki. Następnie bierze Jasia pod jedną pachę, Małgosię pod drugą i z tym niecodziennym bagażem wspina się na rozłożyste drzewo rosnące opodal.

R. ARYJAT: W końcu grało się swego czasu Rambo w szkolnym przedstawieniu!

AKT IV SCENA 1

Te same osoby co przed chwilą, a raczej osiem godzin temu, ponieważ autor nie zachował klasycznej jedności czasu i właśnie upłynęła cała noc. Bohaterzy siedzą na drzewie i obserwują z otwartymi oczyma (a może oczami?) otaczający świat.

R. ARYJAT: Jaki piękny krajobraz!

MAŁGOSIA: Faktycznie.

JAŚ: Bleble...

R. ARYJAT: Popatrzcie w tamtą stronę. Idzie kilka tych małp z gatunku Homo Impos Animi. Powiewają jakimiś długimi, kolorowymi taśmami.

MAŁGOSIA: Może to sztandary?

R. ARYJAT: Może? Ale dlaczego one chodzą na dwóch nogach? Przecież najnowsze badania docenta I. M. Becille'a dowodzą, że były one czworonożne! Nie do wiary!

JAŚ: Blebleble...Włosy panu rozczochrał wiatr.

TUBYLCY: Продавати ліки, хороші ліки - від усіх хвороб.

R. ARYJAT: Czy to jakieś pieśni religijne?

MAŁGOSIA: Może raczej pieśni wojenne. Niech pan popatrzy! Tam idzie druga grupa tubylców z innymi sztandarami!

TUBYLCY 2: Наші ліки краще для виробництва за ліцензією професcорa Хрущова

R. ARYJAT: Faktycznie! Oni są w stanie wojny! Zaczynają się bić! Nikita Chruszczow przecież wyhodował w laboratorium kukuruzę, a mimo to jego leki nie mają nabywców.

MAŁGOSIA: Może lepiej wykorzystajmy zamieszanie do opuszczenia tego drzewa. Później mogą zauważyć, że popieramy tych pierwszych..

R. ARYJAT: Dobry pomysł.

AKT IV SCENA 2

Ponieważ autor nie zachował również klasycznej jedności miejsca - możemy teraz ujrzeć naszych bohaterów idących przez sawannę w stronę laboratorium.

R. ARYJAT: Jeszcze trochę i będziemy na miejscu!

MAŁGOSIA: Niech pan popatrzy!

R. ARYJAT: Stado szczypopiórów! Wspaniałe!

Faktycznie. Małgosia zauważyła stado białych gąsek, które dreptały powoli w nieznanym kierunku (kompasu nasi bohaterowie nie mieli a pan Aryjat nie był w młodości harcerzem i nie potrafił określać stron świata na podstawie mchu na drzewach. Poza tym, w okolicy nie było drzew, ale to już zupełnie inna historia).

JAŚ: Blebleble...Panie Aryjat włosy tracą fiolet, pan profesor będzie zły.

MAŁGOSIA: Zauważyły nas! Uciekajmy!

R. ARYJAT: Schowajmy się pod tą kłodą. W międzyczasie poprawia czuprynę.

SZCZYPOPIÓRY: Gę gę gę gę.

MAŁGOSIA: Aaaaaaa!

SZCZYPOPIÓRY: Gę gę...

R. ARYJAT: Poszły sobie. Paskudne stworzenia. A teraz w drogę.

AKT IV SCENA 3

Tym razem Genowefa Łupia i profesor Denys Billsow rozmawiają na temat uruchomienia tego, co zepsuł pan Kowalsky.

PROF. D. BILLSOW: Czy kochasz mnie Genowefo?

G. ŁUPIA: Nad życie profesorze!

PROF. D. BILLSOW: Czy zrobisz dla mnie wszystko?

G. ŁUPIA: Skoczę w ogień. I tak będzie on chłodniejszy od ognia mojej miłości!

PROF. D. BILLSOW: Musisz pójść do pobliskiej stacji transformatorowej i włączyć prąd.

G. ŁUPIA: Jak mam to zrobić?

PROF. D. BILLSOW: Musisz zejść na dół, otworzyć trzecie drzwi po lewej stronie, skręcić w trzeci korytarz na prawo, następnie zejść dwa piętra na dół, otworzyć piąty właz po prawej skręcić w lewo gdy zobaczysz zieloną rurę biegnącą pod sufitem. Później wystarczy, że otworzysz szafę pancerną kodem 122323423-154-1231-145 i pociągniesz w dół piętnastą wajchę drugiego rzędu z lewej oraz wciśniesz drugi czerwony guzik w ósmej kolumnie. Czy zapamiętasz?

G. ŁUPIA: Nasza miłość będzie oświetlać mi drogę!

PROF. D. BILLSOW: Żegnaj ukochana! Poszedłbym sam, ale niestety łamie mnie lumbago i podagra.

G. ŁUPIA: Żegnaj ukochany! Nie martw się! Wrócę!

Drogi Czytelniku. Zapewne czujesz teraz przypływ morale. Pewnie chcesz wyręczyć piękną białogłowę w wypełnianiu tej szlachetnej i niebezpiecznej misji. Jednak wstrzymaj się przez chwilę. Gdy przeczytasz o niebezpieczeństwach czających się w podziemiach trafostacji, zmienisz zdanie szybciej niż się spodziewasz.

AKT IV SCENA 4

Genowefa przedziera się przez podziemia trafostacji. Nagle słyszy jakieś podejrzane odgłosy.

G. ŁUPIA: Chyba słyszałam jakieś podejrzane odgłosy.

ECHO: Osy, osy, osy...

G. ŁUPIA: To na pewno straszliwa currara!

Proroctwo Genowefy spełniło się. Z któregoś wywietrznika wybiegła nieduża kura rasy zielononóżka. Zagdakała przeraźliwie.

CURRARA: Koooo-ko-ko koooo-ko-ko!

G. ŁUPIA: Ratuuuuuunkuuuuu!

CURRARA: Kokodak! Kokodak!

G. ŁUPIA: Muszę ją zabić! Albo ona, albo ja! O! Tam jest jakiś kawał rury!

Nie będę opisywał drugiej już w tej sztuce heroicznej walki. Dodam tylko, że zakończyła się ona pełnym sukcesem ludzkiej siły i intelektu. Zakrwawione truchło straszliwej currary, przysypane brudnym pierzem wala się teraz w błocie pokrywającym większą część podziemi.

G. ŁUPIA: Zwyciężyłam potwora! Teraz włączenie prądu będzie dziecinną igraszką!

AKT IV SCENA 5

Genowefa, której udało się włączyć prąd wybiega z podziemi. Wtedy z chaty wybiega mimo podagry profesor Billsow a z pobliskich krzaków wybiega Aryjat z dziećmi. Wylewnym powitaniom nie ma końca.

PROF. D. BILLSOW: Moje kochane wnuki.

JAŚ: Blebleble...

MAŁGOSIA: Może byśmy mu zdjęli knebel?

PROF. D. BILLSOW: Niezły pomysł. (wciela ideę w życie)

JAŚ: (do Aryjata) ...począwszy od tych o masie cząsteczkowej przekraczającej 150 unitów, co daje w efekcie większą konsolidację międzykomórkowej mezoglei mającą na celu utworzenie parenchymy pokrytej dwumikrometrową cuticullą składającą się z nasyconych i nienasyconych skleroproteidów...

Nie zdziwi Cię zapewne, drogi Czytelniku, że wszyscy, wspólnymi siłami powalili Jasia na ziemię i ponownie zakneblowali. Przecież ostrzegałem Cię, że dzieciństwo geniuszy nigdy nie jest usłane różami.

R. ARYJAT: Panie profesorze! Opuśćmy tę krainę, póki nie jest za późno. Możemy przypłacić pobyt tutaj życiem!

PROF. D. BILLSOW: Zostawić cały dorobek mojego życia? Ryzykujemy życiem? To na co jeszcze czekamy! Do helikoptera!

Drogi Czytelniku. Dobry dramat powinien mieć jakieś zakończenie. Proponuję następujące. Wszyscy bohaterowie opuszczają przeklętą prowincję tak szybko jak się da. Do laboratorium wpada rogocefalus rex i demoluje spreparowane, doczesne szczątki przedstawiciela własnego gatunku. Być może ma to jakieś znaczenie symboliczne, autor nie wie. A nawet gdyby wiedział, to tego nie napisze, ponieważ palce spuchły mu już od kilkugodzinnego stukania w klawisze komputera. Jeśli ktoś ma koncept na lepsze zakończenie tego wspaniałego, wiekopomnego, genialnego, przepojonego duchem ssaczej jedności, unikalnego i oryginalnego dzieła - proszony jest o kontakt z autorem. Listowny oczywiście. Adresu nie podaję - jeśli ktoś potrafi wymyślić lepsze zakończenie, to odgadnięcie adresu będzie dla niego dziecinnie proste.

Zielone wzgórza Podola

2010-01-18T12:21:00.000-08:00

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Zielone wzgórza Podola

Przedmowa

Zielone wzgórza Podola powstały w roku 1938, a wiec pod koniec życia artysty. Jak sądzi większość znawców literatury, opowiadanie to jest jednym ze szczytowych osiągnięć Witkacego, jednak z niewiadomych powodów nie jest ono znane szerokiemu ogółowi czytelników. A szkoda, gdyż autor ukazuje tu wiele nowatorstwa, urzeka świeżym spojrzeniem na problemy filozoficzno-egzystencjalne i czaruje wspaniałymi zdolnościami narracyjno-opisowymi połączonymi z doskonałym doborem słownictwa. Parę słów wyjaśnienia należy się tytułowi dzieła. Nie jest on, jak sądzi zapewne większość czytelników, pastiszem tytułu innego wielkiego utworu. Wbrew pozorom jest on jak najbardziej oryginalny, zaś aby to udowodnić, oddajmy głos samemu autorowi: „Kilka dni temu miałem wspaniały sen. Śniłem mianowicie o tym, że jestem uczestnikiem wyprawy po okolicznych wsiach, zdążającej na wielkim automobilu w stronę Tarnopola. Pewnego dnia automobil nasz natknął się na tak zwane pole burzanowe, czyli obszar stepu pokryty gęsto krzakami burzanu. Już wydawało się, że utoniemy w przestworze suchego oceanu, że ciała nasze zdobędą wieczny spoczynek w szafirowych, ziemnych odmętach, gdy za burzanową barierą ukazał się naszym oczom istny raj. Zielone wzgórza, pokryte wspaniałą, stepową roślinnością, szemrzące strumienie, łąki, pola,lasy i wspaniałe, gorące słońce. Widok ten zrobił na mnie ogromne wrażenie i od chwili przebudzenia nie mogę go zapomnieć. Stał się on dla mnie natchnieniem i dzięki niemu wpadłem na pomysł na wspaniałe opowiadanie, i jeśli czas pozwoli na dniach wezmę się za pisanie”. Słowa te napisał Wikacy 16 maja 1938 roku w liście do przyjaciela Zbigniewa Moczydłowskiego. Wyjaśniają one bardzo wiele odnośnie bajkowo-onirycznej atmosfery utworu, gdyż motyw snu i marzeń sennych przeplata się przez całe opowiadanie. Nie powinno to dziwić, ponieważ trudno spodziewać się twardego realizmu po czymś, co zrodzone zostało dzięki tajemniczemu snu.

„Zielone wzgórza Podola” byłyby wspaniałym materiałem dla psychoanalityka, gdyż autor daje tu wyraz swym głęboko ukrytym w niezgłębionych pokładach podświadomości fobiom, lękom i maniom. Weźmy na przykład samo nazwisko głównego bohatera - Stanley Spinthaall, będące przejawem pokrętnej manii Witkacego, zapalonego maga i znachora-amatora. Podobnie, dziwne nazwiska, takie jak Hryczany czy Rozwora możemy zresztą znaleźć w „Pożegnaniu z jesienią” albo „W małym dworku”. Podobnie motyw Tajnej Policyi jest nieco zmodyfikowanym wątkiem wyjętym z „Szewców” i po głębszej analizie porównawczej nawet laik dostrzeże w obu utworach moc podobieństw. I to też jest skutkiem lęków tkwiących w mrocznych zakątkach umysłu autora, a dokładniej lęku przed inwigilacją i podsłuchem, o którym pisali chyba wszyscy biografowie wielkiego Witkiewicza. Nie można jednak traktować opowiadania wyłącznie jako materiału dyskusyjnego dla psychologów. Również czytelnicy o filozoficznych zainteresowaniach znajdą tu kilka słów adresowanych do siebie. Witkiewiczowska wizja świata, prostego, bo zamkniętego w czterech ścianach zasypywanego śniegiem domu, jest jednak wizją skomplikowaną ze względu na skomplikowane wzajemne relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Konflikty jednostka-świat oraz jednostka-własne ego są kluczowymi dla rozwoju akcji oraz ideowego, uniwersalnego przesłania niesionego przez karty utworu.Kończę ten krótki wstęp mając nadzieję, że nieznany dotąd utwór Witkiewicza zagości od dzisiaj na dobre w domowych biblioteczkach smakoszy literatury.

Lubomyr Remigian Mudryj

Sen Dochtora Spinthaalla był jak zwykle ciepły i kolorowy, bowiem człowiek ten bardzo dbał o jakość swych snów. Nigdy nie jadał wieczorem ciężko strawnych posiłków, kładł się do łóżka nie później niż o dwudziestej drugiej, a przed snem słuchał muzyki przybocznego guślara. Spinthaall śnił właśnie o wyprawie do wsi pełnej znachorów i wróżbitów. Wyprawa taka była zawsze jego marzeniem, choć jak dotąd nie ziszczonym, i to bynajmniej nie ze względu na brak środków materialnych (Spinthaall był jednym z bogatszych obywateli miasta Z.), ale z powodu lęku z powodu choroby lokomocyjnej, która skutecznie uniemożliwiała mu wycieczkę dalszą niż piętnastominutowa jazda automobilem. Oprócz tego, w obawie przed hadiugami nigdy nir podróżował w porze nocnej. Sen pana Dochtora Stanleya rozwijał się wspaniale i był nie mniej interesujący niż filmy z Azją Tuhajbejowiczem. Jego ekipa ociekając potem torowała sobie siekierami drogę przez zarośla i chaszcze, pragnąc dotrzeć do zapomnianej rusińskiej wsi. Już coś zaczynało prześwitywać przez gęste chaszcze, już właściciel snu czuł przyspieszone bicie swego serca, gdy krajobraz nagle się zmienił. Spinthaall poczuł najpierw lekki powiew chłodnego wiatru. Gdy zaczął zastanawiać się nad przyczyną nagłej zmiany pogody, chłodny wiatr zmienił się w lodowaty wicher, a chaszcze w śnieżną pustynię. Śnieg padał tak obficie, że nie było widać nic, co znajdowało się dalej niż o kilka kroków. Dochtor Spinthaall rozejrzał się dookoła i zauważył, że reszta uczestników wyprawy gdzieś zniknęła. Zaczął wołać na cały głos, ale nikt nie odpowiadał. Serce zaczęło walić mu jak oszalałe, jakby chciało wyrwać się z piersi, i wtedy całkowicie przemarznięty Spinthaall obudził się.Otwarł oczy i przetarł je, chcąc wypędzić resztki snu. Sen rzeczywiście prysł, ale uczucie przenikliwego zimna ani myślało ustąpić. Co więcej, słychać było szum wiatru. Spinthaal wyciągnął rękę i namacał w ciemności siarniki, podszedł do lampy naftowej, szybko zdjął szkiełko, zapalił knot i zdębiał. Cały pokój pokryty był warstwą śnieżnego puchu, który szybko topniał dotykając podłogi i sprzętów, ale równie szybko napływał przez metrową dziurę w ścianie. Dochtor Stanley uszczypnął się w ucho, ale niewiele pomogło. Ugryzł się w palec, ale koszmarna dziura wciąż ziała czernią nieprzeniknioną. Wtedy przypomniał sobie, że w ścianie, w wyrwanym przez nieznaną siłę miejscu, znajdował się rodzinny skarb, w którym była siła klejnotów, dukatów i dobra wszelakiego. Wykoncypował sobie wtedy nieborak, że to jeno jego imaginacyja figle płata, albo iż Morfeusz zapałał do niego afektem i nie chce wypuścić ze swych sennych objęć. Pochwycił tedy ciężki przycisk biurowy żeliwny, który dziwną koincydencją stal na nocnym stoliku i jął się nim okładać po łbie z wyjątkowa zaciekłością. Jednak sen nie pryskał, i gdy przycisk pękł z hukiem na czerepie rubasznym, doszedł do konkluzji, że to nie wyimaginowana i nie wyśniona dziura, ale realny skutek napadu nędznych, potępienia godnych złoczyńców, którzy niewiarygodnym sposobem ukradli kawał ściany plus sejf.

- To pewnie robota tych paskudnych, obrzydliwych, obleśnych, wrednych, głupich, kretyńskich, szurniętych, świrniętych, kopniętych, stukniętych, debilnych, walniętych, rąbnietych, fuckniętych, pieprzniętych, przekręconych, pokręconych, zakręconych, wykolejonych, porąbanych, ograniczonych, niedorozwinietych, zaplutych, zasmarkanych, zasranych, brudnych, śmierdzących, wszawych, pchławych, pryszczatych, zarobaczonych, oślizgłych, zaflegmionych, zaropiałych, gnijących, ubłoconych, zaśnieżonych, żulastych, świńskich, niehigienicznych, oziębłych, zakatarzonych, tranożernych, futrzastych, tłustych, zarośniętych, nieogolonych, niezdepilowanych, owłosionych, podwędzonych, szponiastych, mrożonych, niekulturalnych, nieuprzejmych, sadystycznych, źle wychowanych, krwawych, morderczych, zabójczych, przebieglych, szczwanych, plugawych, Czereśniaków Znachorów - pomyślał mściwie, złośliwie, chamsko, wrednie, sadystycznie, morderczo, zabójczo, krwawo, kryminalnie i nieugięcie Dochtor Spinthaal.

- Nic nie ukryje się przed Policyją do spraw Wykrywania, Tropienia i Tępienia Wszelkich Objawów Ksenofobii, Rasizmu i Nietolerancji Rasowej, czyli PWTTWOKRNR - powiedział inspektor Policyi do spraw Wykrywania, Tropienia i Tępienia Wszelkich Objawów Ksenofobii, Rasizmu i Nietolerancji Rasowej, czyli PWTTWOKRNR, Ali Ahmed Skin-Head, który pojawił się ni z Tąd ni z Owąd, i klucząc Tędy i Owędy po mieszkaniu z Owąd ni z Tąd wrzasnął - Za nazwanie Tubylców chamami, w imieniu Policyi do spraw Tropienia i Tępienia Wszelkich Objawów Ksenofobii, Rasizmu i Nietolerancji Rasowej, w skrócie PWTTWOKRNR, aresztuję towarzysza Dochtora Spinthaalla za podżeganie do waśni medyczno-narodowościowych, z artykułu 12 paragraf 15 punkt 3 akapit 16 od dołu, podpunkt ź, zdanie podrzędne pomiędzy drugim a trzecim przecinkiem.

- Stanowczo, odważnie, zdecydowanie i nieugięcie protestuję - uniósł się pół metra nad ziemią Spinthaall, jakby był żabą latającą a nie zwykłym przedstawicielem człekopodobnych - Nazwałem ich tylko paskudnymi, obrzydliwymi, obleśnymi, wrednymi, głupimi, kretyńskimi, szurniętymi, świrnietymi, kopniętymi, stukniętymi, debilnymi, walniętymi, rąbniętymi, fuckniętymi, pieprzniętymi, przekręconymi, pokręconymi, zakręconymi, wykolejonymi, porąbanymi, ograniczonymi, niedorozwiniętymi, zaplutymi, zasmarkanymi, zasranymi, brudnymi, śmierdzącymi, wszawymi, pchławymi, pryszczatymi, zarobaczonymi, oslizgłymi, zaflegmionymi, zaropiałymi, gnijącymi, ubłoconymi, zaśnieżonymi, żulastymi, świńskimi, niehigienicznymi, oziębłymi, zakatarzonymi, tranożernymi, futrzastymi, tłustymi, zarośniętymi, nieogolonymi, niezdepilowanymi, owłosionymi, podwędzonymi, szponiastymi, mrożonymi, niekulturalnymi, nieuprzejmymi, sadystycznymi, źle wychowanymi, krwawymi, morderczymi, zabójczymi, przebiegłymi, szczwanymi, plugawymi Znachorami!

- A to uniżenie, ulegle, z zażenowaniem, ze wstydem, kornie, błagalnie, ze łzami w oczach, z piekącym licem, z kąpiącym nosem przepraszam pana za niesłuszne posądzenie - powiedział inspektor i najspokojniej w świecie wyszedł przez dziurę w ścianie.

Dochtor Spinthaal tak zdziwił się absurdalnością sytuacji, że przez kilka chwil nie był w stanie nawet nic jasno pomyśleć. Nie miał pojęcia, dlaczego oskarżył o niecny czyn Bogu ducha winnych Tubylców, w jaki sposób do jego myśli dostał się inspektor Policyi o której słyszał pierwszy raz w życiu, a nade wszystko co się stało z jego rodowym skarbem wmurowanym w grubą na dwa metry ścianę.

Wtem z nocnego stolika rozległ się przykry, metaliczny dźwięk starego budzika, którego pan Spinthaall używał od kilkunastu lat, gdyż nie mógł przyzwyczaić się do piania kogutów. Wtedy Dochtor Stanley poczuł, że się budzi.

- Dzięki Bogu to był tylko zły sen - pomyślał nie otwierając oczu. Zdziwiło go tylko, że nadal było paskudnie zimno i wiał lodowaty wietrzyk. Gdy na domiar złego zimny płatek śniegu osiadł mu na nosie, nie wytrzymał i otwarł oczy. Świtało już i przez szyby w oknach i dziurę w ścianie wpadały pierwsze promienie zimowego słońca, gdyż dziura ta najwidoczniej nie miała zamiaru przestać się śnić.

Stanley Spinthaall zlekka się wkuźwił, wstał z wyra i zaczął drałować tam i z powrotem od klopa do salonu. Ponieważ w sraczu nieźle jechało gównem, bo rura się zatkała, szybko zmienił trasę na salon-kuchnia. Gość zaczął wtedy kombinować, co by tu zdiełać, bo wiecie, kupa kasy to kupa kasy i każdy by się podłamał gdyby mu skroili tyle baniek. Glin nie chciał wzywać, no bo część tej gotówy była trefna, a gdyby się przyczepili to by nie było wesoło. Myśli, myśli, myśli, munio zaczyna mu się grzać, śnieg z fryza już dawno wyparował, dymy idą uszami, no i wymyślił. Pomyślał se, że trza zadzwonić do prywatnego detektywa. Jak pomyślał, tak zrobił. Przewracał gościu książkę telefoniczną chyba godzinę, aż znalazł Czymbaj Murza Rudnickij - prywatny detektyw. Czerkies, ale chyba kapuje po polskiemu. No bo inaczej to po co by się ogłaszał w załozieckiej książce telefonicznej? Po czerkiesku przecie u nas nie umią.

Dochtor Spinthaall skierował zatem swe kroki w stronę alkierza, gdzie na nocnym stoliku stał aparat telefoniczny szafirami i malachitem inkrustowany jak na milionera przystało. W drżącą z emocji dłoń ujął delikatnie w smoki i węże rzeźbioną przez najlepszych snycerzy słuchawkę, wykręcił numer i rzekł:

- Telemachu, jakże to jechać w noc ciemną, choćby się nam i bardzo spieszyło? Prędko będzie świt. Zostań, póki heros Atryda, słynny włócznik Menelaos, nie złoży ci na wozie swych darów i sam z dobrym słowem nie odprawi.

- Ó! ńię łękąjćię się mójęj góryćży! - westchnął głos w słuchawce - Dąłibóg! ńię więm śąm, śkąd mi śię wżięłą; Długó pó śmięrći pięlgrżym tąjęmnićży ćhódziłęm, fąrby żbięrąjąć dó dzięłą.

- Nie rób se jaj durniu, tylko przyjedź, bo mi tu piwo w żyłach zamarza - przysiadł z wrażenia Spinthaall. Trudno mu się zresztą dziwić, bo się właśnie poślizgnął na oblodzonej podłodze i dupnął zadkiem w oszroniony parkiet, aż sople z sufitu zaczęły spadać(istny srakoboj).

- Jędźmy, nikt ńię wółą! - sapnął Czymbaj Murza Rudnickij i odłożył słuchawkę.

Natenczas Spinhall zdziwiony

Pochwycił nóż okrwawiony

I wbił go w chleb zamrożony

Widelec zaś w kotlet mielony

Od wczoraj pozostawiony

I zęby w kotleta wbiwszy

Szczękę w nim zostawiwszy

Trochę się zadziwiwszy

Język do stołu przymroziwszy

I gały wytrzeszczywszy

Westchnął: zima paskudna

Tak jak teściowa marudna

Pozbawić zdrowia mnie chce

O, słyszę pukanie.

Wtedy Dochtor Spinthaall zauważył, że osobnik o azjatyckich rysach twarzy gramoli się powoli przez dziurę w ścianie. A w co zapukał, pozostanie chyba jego słodką tajemnicą. Gdy Czerkies wszedł do środka, w jego ślady podążył miedzianoskóry Indianin, mimo mrozu ubrany jedynie w przepaskę na biodrach i orle pióro wetknięte we włosy. Czerwonoskóry rzekł:

- Blada Twarz wzywać Czymbaj Murza Rudnickij . Ja być Rączy Jeleń, jego tłumacz.

- Okradziono mnie! - jęknął Spinthaall - zróbcie coś! Wyrwali mi bandyci ze ściany dorobek całego życia !

- Dużó tęgó byłó? - zaciekawił się azjata.

- Czymbaj Murza Rudnickij się pytać ile tego być w tej ścianie - wtrącił się tłumacz.

- Dobre kilka milionów.

- Próśiłbym ó pódańię ókólićżńóśći tęgó rąbuńku, żę śżćżęgółńym uwżgłędńięńięm wśżęłkićh pódęjrżąńyćh ódgłósów, hąłąśów, śtuków, puków itępę itędę - powiedział detektyw.

- Obawiam się, że nie bardzo rozumiem - zasępił się Spinthaall.

- Czymbaj Murza Rudnickij prosić by Blada Twarz powiedzieć czy nie słyszeć dziwna hałasy, a także opowiedzieć wszystko co wiedzieć - wyjaśnił Indianin biegając na czworakach po mieszkaniu i wypatrując śladów. Jednak wysiłki jego nie dały zadowalających rezultatów, gdyż wszystkie ewentualne ślady zostały zasypane pięciocalową warstwą śnieżnego puchu, a pomiędzy kuchnią i łazienką utworzyła się dwumetrowa zaspa.

- Cóż mogę powiedzieć? Obudziłem się i już było po wszystkim. Niczego nie widziałem i nie słyszałem.

- Wśżyśtkó jęśt jąśńę. Tó pó próśtu wądą budówłąńą śćiąńy. Śąmą śię óbęrwąłą rążęm ż śęjfęm. tęń żąś wyłęćiął ńą żęwńątrż i różpuśćił się w kwąśńym śnięgu - autorytatywnie stwierdził Czerkies

- Czymbaj Murza Rudnickij twierdzić, ze ściana się sama oberwać a brylantats i gold się rozpuścić w kwaśny śnieg. Hough! - rzekł indiański tłumacz.

- Przecież to bzdura! - wykrzyknął Dochtor Stanley - Chyba nie wierzy pan w takie niedorzeczności?

- Pewnie, że nie. Rączy Jeleń uważać Czymbaj Murza Rudnickij się mylić. Oczywiście, że ściana się sama urwać, ale gold głęboki krater w ziemia, przebić świat na wylot, a potem wylecieć w kosmos i stać się druga Księżyc. I jeśli my go nie złapać, to on nabić guza Wielki Duch.

- Co? – Dochtor Spinthaall musiał przyznać, że czegoś tak głupiego jeszcze w życiu nie słyszał. Postanowił wypytać się tłumacza o szczegóły, i dowiedział się, że jeśli skrzynia ze złotem się otworzy na orbicie, to Ziemi przybędzie pierścień podobny do Saturnowego, tyle że złożony z monet, banknotów, akcyj i innych rzeczy znajdujących się obecnie w środku.

Jeszcze bardziej zadziwił się bohater, gdy każdy z gości zaczął podejmować kroki mające na celu udowodnienie swej hipotezy. Czerkies wyjął z kieszeni zestaw „Mały Chemik” i rozpoczął analizę laboratoryjną śniegu leżącego opodal domu, zaś Indianin wyciągnął skądś teleskop, wycelował go w niebo i zaczął wypatrywać krążącego wokół Ziemi skarbu Dochtora Stanleya, od czasu do czasu przeliczając coś na kalkulatorze i robiąc notatki patykiem na śniegu.

Wtem huknęło, zagrzmiało i zgasło, a następnie zadzwoniło. Spinthaall obudził się po raz kolejny, pełen najgorszych przeczuć, wlazł kotek na płotek, które zresztą szybko się zmaterializowały w postaci kupy śniegu, którą przysypane było łóżko. No i wtedy facet drapnął się w łepetynę, pogłufkowal pszes hfile i wzioł śe za wy gżebywane śe z pot śniega.

I gdy tylko bogowie zezwolili boskiemu Spintaallowi na ujrzenie zeusowego świata, jak karawana wielbłądów wiozących wonności delfickiej Antenie z dalekiej Asyrii, jak tabun koni dzikich, poświęconych gibkiej Artemidzie, jak stado baranów, pod brzuchami których mężny Odys i jego towarzysze uciekli z jaskini cyklopa Polifema, jak klucz Harpii przeraźliwych, odlatujących jesienną porą w strony ciepłe, jak Dejaniry paląca koszula wyprana w krwi centaura, jak Scylla i Charybda dla okrętów achajskich śmierć niosące, tak do zasypanego śniegiem mieszkania, przez otwór ścienny chłodem ziejący, wkroczyło mężne stado dzielnych i walecznych gąsiorów.

Mężne i waleczne gusiata wzięły się natychmiast za plądrowanie mężnie i walecznie broniącej się spiżarni. Po staranowaniu drwi komory okutej za pomocą gigantycznego sopla, gusiata zaatakowały od prawego skrzydła, wybijając piłkę na korner. Spiżarka dała jednak odpór zamrożonymi kabanosami, co spowodowało duże straty liczebne i obniżenie morale wśród przeciwnika. Jednak sędzia uznał to zagranie za nieczyste, w związku z czym spiżarnia dostała czerwoną kartkę i została usunięta z boiska (przez otwór w ścianie). W ślad za nią podążyły z szybkością Pershinga wygłodniałe gęsi.

- I bardzo dobrze - pomyślał jedyny kibic, Dochtor Spinthaall - I tak spiżarnia nie jest mi potrzebna, skoro mam kupę śniegu w mieszkaniu.

Wtedy bohater wpadł w nastrój liryczno refleksyjny, rozrzewnił się i poczuł nagłą potrzebę wykrzyknięcia sobie czegoś od serca i ulżenia nerwom zbolałym. Westchnął więc, i zaczął recytować Słowackiego Juljusza:

Ach, ja by świeża dziewanna

Obrastałam w kwiatki złote.

A dziś porzuciłam cnotę.

Bóg wie, co to jeszcze będzie!

Co się jeszcze ze mną stanie!

Te wspomnienia, śpiewające łabędzie...

Co to jest? W brudnym żupanie

Mój mąż... w błocie cały, bez szabli?

- 1. e4 e5 2. Sf3 Sc6 3. Gc4 Sf6 4. Sg5 d5 - ni z Tąd ni z Owąd wykrzyknął jedyny pozostały w mieszkaniu gągor.

- Co? - zdziwił się ignorant Spinthaall.

- Gambit hetmański, Bronstein-Botwinnik, Olimpiada szachowa FIDE, Moskwa 1956 - odparł z politowaniem gąsior i zdematerializował się.

Dochtor Spinthaall zaczął zastanawiać się nad naukowym wytłumaczeniem dematerializacji gajora i wymyślił nawet całkiem zgrabną teorię. Według niej, nastąpiła tu częściowa dezintegracyjna anihilacja mezonu pi oraz piątego kwarku połączona z szybką reakcją rozpadu gamma. Teoria ta wydała się jej autorowi tak doskonała, ze postanowił ją zapisać, mając nadzieję na conajmniej Nobla, ale gdy ruszył z łopatą aby przekopać się przez zaspę do gabinetu, gdzie miał pióro i papier, poczuł energiczne szarpnięcie w ramię.

Gdy po raz chyba trzeci tego dnia Spinthaall się obudził na przysypanym śniegiem łóżku, zauważył kilku osobników ubranych w białe prześcieradła z bardzo gustownymi białymi kapturami, z wyciętymi otworami na oczy. Jeden z nich go właśnie budził. Wszyscy mieli w rękach pochodnie i błyskali złośliwie przekrwionymi białkami oczu spod kapturów.

- Ja się duchów i Znachorów nie boję - rzekł Dochtor Stanley. Na to „duchy” zaśpiewały:

My jesteśmy Ku-Klux-Ludki

Hopsa sa, hopsa sa

Pod grzybkami mamy budki

Hopsa sa, hopsa sa

I chlejemy sporo wódki

Hopsa sa, hopsa sa

- Świrów przebranych hopsa sa za członków Ku-Klux-Klanu też się nie boję - postawił się bohater.

- A właśnie, że się boisz! - odparły Ku-Klux-Ludki.

- A właśnie, że nie, hopsa sa, hopsa sa - ostatnie hopsa sa wyszło jednak Spinthallowi niezbyt pewnie, gdyż jeden z przybyszów wyciągnął zza pazuchy kawał mocnego wlazł kotek na płotek sznurka, zarzucił jeden jego koniec na podsufitowy hak ubojowy, na drugim zaś zawiązał zgrabna pętelkę. W tym czasie drugi z przebierańców wślizgnął przez dziurę w ścianie bryłę lodu i ustawił ją dokładnie pod zaimprowizowaną szubienicą.

- Panowie, o co chodzi? - zapytał zdziwiony Spinthaall, jednak nie na wiele się to zdało, gdyż wziąwszy go pod ramiona i związawszy mu ręce powrósłem, dwaj przybysze delikatnie aczkolwiek stanowczo zatachali go jak worek kartofli pod zwis z pętlą, postawili na bryle lodu i zarzucili stryczek na szyję.

- Za ukrywanie zbiegłego, zdematerializowanego Gajora, skazujemy cię Śmieciu Spinthaallu na śmierć przez powieszenie na haku ubojowym, jak paciuka - powiedział największy Ku-Klux-Ludek, a następnie na jego komendę wszystkie pozostałe ludki jęły chuchać w bryłę lodu mając za cel jej roztopienie i pozbawienie skazańca lodu pod nogami, by mógł ładnie zadyndać.

- A ja wam nie wierzę - histerycznie zaśmiał się Spinthaall - Wy mi się wszyscy śnicie, ha, i mam was w głębokim poważaniu. Przywołajcie moich Znachorów, koniecznie szarlatanów wędrujących, dadzą mi mohoryczu i maści z sadła skunksa, a zaraz ten koszmarny sen minie.

Znachorzy i szarlatani:Ty, panie, bez duszy!. Teraz zły Dochtor Spinthaall sam musi cierpieć taki sam głód i chłód jak my przez całe życie.

Jednak sen był nad wyraz realny. Bryła lodu poczęła się zmniejszać i zmniejszać, kurczyć i kurczyć, topić się i spływać brudną wodą. Jak ludki przewidziały, nastąpił ten dramatyczny moment, gdy Spinthaal stracił lód pod nogami i zadyndał, następnie zaś wykrzywiwszy twarz w grymasie bólu, wytrzeszczywszy gały, tak że mało z orbit nie wypadły, gębę rozdziawiwszy i wszystkie trzy zęby pokazawszy w potępieńczym uśmiechu, pięści zacisnąwszy i więzy rozerwawszy, nogami zaś bryknąwszy i śwignąwszy, wyprężył ciało w agonalnym spazmie, a duszyczka jego uleciała by połączyć się z Wielkim Duchem Rączego Jelenia.

Dopiero w Krainie Wiecznych Łowów Dochtor Stanley S. dowiedział się, że takie niewiarygodne opisy rzeczywistości, wychodziły także spod jego pióra.

Manipulowanie historią. Część druga.

2010-01-12T04:15:00.000-08:00

Motto:

„Ofiarom - pamięć i cześć,

Polsce i Ukrainie - przyjaźń i zgoda,

OUN, UPA i SS "Galizien" - hańba i potępienie.”

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

„Petruniu, ne ubywaj mene! (Piotrusiu nie zabijaj mnie) - Tak błagała brata Ukraińca jego siostra, która otrzymała polecenie od prowidu UPA, aby zabiła swego męża Lacha, ale tego nie zrobiła. Teraz czekała ją za to śmierć z rąk własnego brata.”

Włodzimierz Odojewski: "Zasypie wszystko, zawieje..." Powieść nawiązująca do sagi rodzinnej opowiada o powikłanych losach dwóch braci przyrodnich: pierwszy z nich walczy w polskiej partyzantce, drugi w UPA i w SS-Galizien. W tym krwawym wojennym tyglu, Polaków pacyfikują wojska niemieckie, a ze wschodu nadciąga Armia Czerwona, pośrodku hulają bezkarnie kurenie rizunów …Dokąd mieli uciekać Polacy, gdzie się schronić, skoro Niemcy i Rosjanie wspierali Ukraińców - co prawda z innych powodów, ale jakie to miało znaczenie. W jednym z programów historycznych TVP autor uzupełnia powieść; o niczym nieuzasadnione okrucieństwo, jakie stosowali Ukraińcy podczas mordowania Polaków.

Zamordowali w bestialski sposób około 160 000 polskich dzieci, kobiet i mężczyzn. Zamordowali od 30 do 40 000 „nieposłusznych Ukraińców”, oraz tych co ukrywali Polaków. Stało się, Doncow napisał scenariusz, Bandera go zrealizował.

Jeden Olejowianin, który przeżył tylko dzięki pomocy ukraińskiego sąsiada, na moje zapytania o szczegóły; skwitował mnie stwierdzeniem: „ no..w Olejowie zginęło tylko czterech czy pięciu Polaków”. Nie wiedział, albo nie chciał wiedzieć, że na Olejów jeszcze nie przyszedł czas. Banderowcy zamordowali mojego stryjecznego dziadka Józefa Dajczaka z Manajowa, a po pewnym czasie także jego żonę Annę z domu Budnik (Ukrainka) i córkę Anielę.

Nieprawdą jest, że to żona wydała męża w ręce rizunów! Poniosła śmierć wraz z córką dlatego, że zbyt głośno opłakiwała śmierć męża!!

"Wtedy powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: Jeżeli trwacie w nauce mojej, jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli". (J 8, 31 – 32

Dlatego czytam tylko autorów którzy piszą i mówią prawdę. Wspieram organizacje patriotyczne:

Znikąd ratunku.

Andrej Szeptycki nie zatrzymał ludobójstwa Narodu Polskiego w Małopolsce Wschodniej. ! Nie zareagował na prośby abp Bolesława Twardowskiego. Uważam, że moralnie jest współwinnym ludobójstwa!

Abp Bolesław Twardowski, ordynariusz diecezji lwowskiej, zwrócił się do Szeptyckiego z prośbą o pomoc w zapobieżeniu masowym mordom, w liście z 30 lipca 1943 r. napisał: "Zwracam się doń w imię naszych najświętszych zasad miłości Chrystusowej bliźniego z gorącą prośbą, by zechciał wraz ze swoim duchowieństwem zająć stanowisko odpowiednie do obecnej sytuacji, jej nastrojów i wydarzeń, co nie wątpię przyczyni się do uspokojenia umysłów...".
W tym czasie rzeź na Wołyniu osiągnęła apogeum. Metropolita Szeptycki nie zgadzał się z przedstawioną przez abp. Twardowskiego sytuacją, podważał wiarygodność opisanych sadystycznych metod stosowanych przez Ukraińców podczas torturowania Polaków. Według metropolity właściwymi sprawcami były bandy dezerterów, Żydów, partyzantów bolszewickich, członków polskich organizacji i zwyrodniałych jednostek. Prośba abp. Twardowskiego była ostatnią szansą powstrzymania mordów, niestety odwołanie się do najwyższego autorytetu moralnego Cerkwi greckokatolickiej przyniosło tylko rozczarowanie.
Formą "walki" z Polakami były też donosy; przykładowo na spotkaniu przedstawiciela rządu londyńskiego u metropolity Szeptyckiego w 1942 r. wydano w ręce gestapo inż. Romana Żurowskiego. Donos złożył były osobisty sekretarz Szeptyckiego ks. Józef Kładoczny, organizator spotkania (relacja K. Żurowskiej, "Na Rubieży" nr 75). Czyżby abp Twardowski zapomniał, że Kyr Andrej już 1 listopada 1918 rano został poinformowany przez ukraińskich oficerów o przejęciu władzy we Lwowie i proklamowaniu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. W obliczu polsko-ukraińskiego konfliktu Andrzej Szeptycki opowiedział się po stronie ukraińskiej. Minęło raptem 24 lata i miał zmienić swoje przekonania ?

Wobec zawarcia traktatu ryskiego w 1921 wyjechał do zachodniej Europy, gdzie przez dwa lata obok emigracyjnego rządu ZURL zabiegał u rządów Francji i Wielkiej Brytanii o uznanie suwerenności Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej na terenie Galicji Wschodniej^[3]. Polska opinia publiczna była zbulwersowana działaniami Szeptyckiego, co stawiało jego brata generała Stanisława Szeptyckiego, w trudnej sytuacji^[4]. Po ostatecznym uznaniu przez aliancką Radę Ambasadorówsuwerenności Polski nad Galicją Wschodnią (15 marca 1923) i samorozwiązaniu następnego dnia rządu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej Jewhena Petruszewycza, Andrzej Szeptycki zadecydował o powrocie w granice Polski. Przy powrocie 22 sierpnia 1923 został zatrzymany na granicy na 24 godziny i zwolniony po osobistej rozmowie z prezydentem RP Stanisławem Wojciechowskim i złożeniu na ręce prezydenta deklaracji lojalności wobec państwa polskiego” Po agresji ZSRR na Polskę rozpoczętej 17 września i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną do Lwowa, Szeptycki oficjalnie zalecił kapłanom współpracę z nową władzą, choć odnosił się do niej zdecydowanie negatywnie^[3]. Już pod okupacją sowiecką w grudniu 1939 potajemnie wyświęcił na biskupa Josyfa Slipego.

Po ataku III Rzeszy na ZSRR i zajęciu Lwowa przez Wehrmacht napisał list powitalny, w którym dziękował za wyzwolenie spod bolszewickiego jarzma^[14] . Poparł wraz z biskupem Hryhoryjem Chomyszynem ogłoszony 30 czerwca 1941 akt niepodległości Ukrainy, opublikował potępienie "nieludzkiego i niehumanitarnego... ateistycznego Związku Radzieckiego"^[3]. W czasie okupacji niemieckiej, podobnie jak uprzednio - do czerwca 1941- w czasie okupacji sowieckiej - wobec braku prymasa Polski i nuncjusza apostolskiego, metropolita Szeptycki, prowadził samodzielną politykę wobec władz okupacyjnych, kontaktując się także bezpośrednio z episkopatem Niemiec. Dzięki temu w dystrykcie Galicja Ukraińcy byli uprzywilejowani; istniały np. greckokatolickie seminaria duchowne i Akademia Teologiczna (podczas gdy polskie były w tym czasie zamknięte).

22 lipca 1941 w imieniu swoim i narodu ukraińskiego kieruje do Hitlera własnoręcznie podpisaną deklarację chęci uczestnictwa w budowaniu "nowego porządku w Europie"^[3]. Po zdobyciu przez Wehrmacht Kijowa wysłał do Hitlera list z gratulacjami^[3].”

Źródło: http://wapedia.mobi/pl/Andrzej_Szeptycki

W liście NIE ZABIJAJ, A. Szeptycki wyraźnie sugeruje, że nie wolno zabijać brata. Braćmi Ukraińców są według Doncowa tylko Ukraińcy.
Czyli inne narodowości można mordować bezkarnie i z poparciem władzy metropolitarnej? Gdy w czerwcu 1943 r. nasiliły się pełne okrucieństwa mordy OUN-UPA na Polakach. Szeptycki, autorytet moralny dla Ukraińców nie powiedział swojemu ludowi: „Nie podnoś ręki na Polaka, on jest też twoim bratemŹródło: http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/szeptycki.html

„Należy przypuszczać, że Metropolita Andrzej Szeptycki był w tym okresie najlepiej wykształconym człowiekiem. Powinien był przewidzieć, że analfabecie Fiszczukowi Mychajło i absolwentowi trzech klas Orlukowi Juchymowi należało w liście pasterskim "Nie zabijaj" wyraźnie powiedzieć - "Pamiętaj - Lach, Żyd, Czech, Ormianin, Ukrainiec - to Twoi bracia w Chrystusie". Tego niestety nie napisał. Chociaż napisał tak wiele. Pamiętam z lekcji religii zalecenie Chrystusa - "niech mowa wasza będzie - tak, tak - nie, nie - wszystko co ponadto, od diabła pochodzi".

Źródło: Wiesław Tokarczuk Kraków
http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/szeptycki.html

Nowe pokolenie hierarchów Cerkwi greckokatolickiej na przykładzie arcybiskupa lwowskiego Ihora Wozniaka - jest wierne doktrynie Doncowa, o czym świadczą jego publiczne wystąpienia.” Wynika z nich, że jeżeli ktoś zabija na swojej ziemi, dla dobra swojego narodu i zabija obcych to wszystko inne nie jest ważne; robi dobrze, trzeba go za to czcić i naśladować.”

„Moja teza jest taka: metropolita Szeptycki przegrał swoją misję wśród Ukraińców. Poza argumentacją historyczną, dzisiejsza postawa arcybiskupa
Ihora Wozniaka jest tego dowodem.”

Źródło: dr Andrzej A. Zięba Kraków

http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/szeptycki.html

Kyr Andrej, właściwie Roman Maria Aleksander Szeptycki, ur. 29 lipca 1865 w Przyłbicach. Syn hrabiego Jana Kantego Remigiana Szeptyckiego i Zofii Ludwiki Cecyli Konstancji Szeptyckiej hrabianki Fredro. Miał sześcioro rodzeństwa.Jego bratem był Stanisław Maria Szeptycki, dowódca III Brygady Legionów Polskich, komendant Legionów, Szef Sztabu Generalnego, dowódca Frontu Litewsko-Białoruskiego, dowódca Frontu Północno-Wschodniego, minister spraw wojskowych. Tylko Roman Maria Aleksander Andrzej czuł się narodowości ukraińskiej. Nie byłoby w tym nic złego gdyby nie działał przeciwko Polakom.Ukraińcy rozpoczęli proces beatyfikacyjny Andrzeja Szeptyckiego.Tego, który błogosławił SS-Galizien, Ukrainische Hilfspolizei, OUN, UPA
i przydzielał im kapelanów.Za jego przykładem poszli biskupi przemyscy: Josefat Kocyłowśkyj i jego sufragan Hryhorij Łakota, a w Stanisławowie Hryhorij Chomyszyn, którzy z ambon nawoływali do wstępowania do SS. Za tymi hierarchami poszedł kler greckokatolicki, niejednokrotnie święcąc narzędzia zbrodni i uczestnicząc czynnie w ludobójstwie.
Czy wśród duchownych greckokatolickich nie ma tych, którzy naprawdę zasłużyli na kanonizację? Czy np. ks. Serafin Jaroszewicz , proboszcz greckokatolickiej parafii Żabcze k. Łucka, który za pomoc udzielaną Polakom został przez banderowców oblany benzyną, zamknięty w cerkwi i żywcem spalony nie jest dobrym kandydatem?

„Ja Ukrainiec z dziada-pradziada”, czyli chichot historii.

Rodzina Szeptyckich zamieszkała w Polsce, zamierza opuścić Kościół rzymskokatolicki i przejść go greckokatolickiego. Przy okazji zrzekła się roszczeń do majątku rodzinnego w Łabuniach i Łaszczowie koło Zamościa (700 ha).

Rości natomiast żądanie o zwrot 12 ha parku i pałacyku .

Niepoprawni politycznie dla kręgu politycznego GazWyb.

1.Syn Ziemi Załozieckiej prof dr hab. Edward Prus – nieobecny na www.olejow.pl/

„Edward Prus

W latach 1944-1946 był harcerzem Szarych Szeregów i żołnierzem polskich oddziałów samoobrony chroniących polską ludność przed mordami dokonywanymi przez oddziały UPA. Był również żołnierzem Istrebitielnego Batalionu - formacji pomocniczej przy NKWD.

W 1946 wysiedlony do Polski, gdzie ukończył Uniwersytet Warszawski. Autor publikacji oraz szkiców historycznych dokumentujących zbrodnie dokonane na kresowej ludności polskiej przez organizacje ukraińskich nacjonalistów - OUN iUPA oraz prac na temat martyrologii Żydów i Polaków w czasie II wojny światowej na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej. Jego publikacje są przedmiotem krytyki naukowej.”

Źródło http://wapedia.mobi/pl/Edward_Prus

„Był bardzo ostro krytykowany przez postbanderowskie środowiska w Polsce, ignorowano jako historyka, ale jednocześnie wskazywano, że jego liczne książki miały duży wpływ na przypomnienie polskiej opinii publicznej zbrodni UPA. I chociaż niektóre publikacje nawet przez środowiska kresowe były uznane za kontrowersyjne (chodzi o sposób podania tematu przez autora), to nikt nie kwestionował zasług
w dziele propagowania niewygodnej dla banderowców prawdy o ludobójstwie.”
www.myslpolska.org/?article=725

Publikacje

Pannacjonalizm. Polityczna działalność emigracyjna byłych kolaboracjonistów z Europy wschodniej i południowo-wschodniej, Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1976.
Z dziejów współpracy nacjonalistów ukraińskich z Niemcami w okresie II wojny światowej i okupacji, Katowice 1985, Wyd. Akademia Ekonomiczna;
Herosi spod znaku tryzuba: Konowalec - Bandera - Szuchewycz, Warszawa 1985, wyd. Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, ISBN 8320203694
Władyka świetojurski, Warszawa 1985, Wyd. Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, ISBN 8320203023
Atamania UPA: tragedia kresów, Warszawa 1988 Wyd. Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, ISBN 8320206316
UPA - armia powstańcza czy kurenie rizunów?, Wrocław 1994, wyd.: "Nortom", ISBN 8385829318
Holocaust po banderowsku. Czy Żydzi byli w UPA, wyd. I Wrocław 1995 ISBN 8385829458, Wyd. II rozszerzone: Nortom, Wrocław 2001, ISBN 83-85829-18-0
Taras Czuprynka. Hetman UPA i wielki inkwizytor OUN, Nortom, Wrocław 1998, ISBN 83-85829-02-4
Patriarcha galicyjski. Rzecz o arcybiskupie Andrzeju Szeptyckim metropolicie grekokatolickim, Nortom, Wrocław 1999
Rycerze żelaznej ostrogi: oddziały wojskowe ukraińskich nacjonalistów w okresie II wojny światowej, Wrocław 2000 ISBN 83-86882-98-0 , wyd. Atla2
SS-Galizien. Patrioci czy zbrodniarze?, Nortom, Wrocław 2001, ISBN 8385829687
Legenda Kresów. Szare Szeregi w walce z UPA, Nortom, Wrocław 2003, ISBN 83-85829-44-X
Stepan Bandera 1900-1959. Symbol zbrodni i okrucieństwa, Nortom, Wrocław 2004, ISBN 83-85829-89-X
Operacja "Wisła", Nortom, Wrocław 2006, ISBN 978-83-89684-41-7
Banderomachia - łże-rząd Stećki na tle rzeczywistości, Nortom, Wrocław 2007, ISBN 9788389684097
Szatańskie igrzysko: historia Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), Nortom, Wrocław 2009 ISBN 9788389684295

Wszystkie te prace uzyskały bardzo krytyczne recenzje tzw. profesjonalnych historyków reprezentujących tzw. poprawność polityczną oraz cenzury GW, która to nałożyła zakaz publikacji dzieł Edwarda Prusa. Zakazowi temu nie podporządkowują się tylko wydawnictwa niezależne np. Nortom

2. ks. Tadeusz Isakowicz - Zaleski na indeksie www.olejów.pl/

Tadeusz Isakowicz-Zaleski – polski duchowny katolicki.

W Kościele jest silne lobby antylustracyjne, tu powiem po nazwisku, reprezentowane przez trzech hierarchów – abpa Życińskiego, abpa Gocłowskiego i bpa Pieronka, którzy w sposób niesłychanie ostry atakują lustrację.
Postawa ks. biskupa zadaje kłam twierdzeniom, ze jak ktoś chciał jechać za granice na studia czy robić karierę naukową, musiał temu diabłu (bezpiece) zapalić ogarek.
Nie można mówić, że to naród ukraiński mordował naród polski. Mordów dokonywał wrzód na narodzie Ukraińców, czyli nacjonaliści z OUN-UPA. Oni zabijali również Ukraińców, którzy ich nie popierali.

Publikacje:

Tadeusz Zaleski-Isakowicz: Oblężenie. Kraków: Wydawn. Krzyża Nowohuckiego, 1981. ;Oblężenie. Wyd. II. Kraków: Rota, 1985 [1]. OCLC 79914547.
Tadeusz Zaleski-Isakowicz: Wspomnienia. Kraków: Rota, 1985. [2]
Tadeusz Isakowicz-Zaleski: Morze Czerwone. Wiersze. [Kraków]: Libertas, [1987-8].
"Świętych obcowanie" (1993) - tomik poezji
"Słownik biograficzny księży ormiańskich i pochodzenia ormiańskiego w Polsce w latach 1750-2000" (2001)
"Arcybiskup ormiański Izaak Mikołaj Isakowicz "Złotousty" : duszpasterz, społecznik i patriota 1824-1901" (2001)
"Wiersze" (2006)^[7][8]
"Księża wobec bezpieki na przykładzie archidiecezji krakowskiej" (2007)^[9][10]
"Moje życie nielegalne" (2008)^[11]
"Przemilczane ludobójstwo na Kresach" (2008)^[12][13]

„W pażdzierniku 2006 r. miały miejsce bolesne dla mnie wydarzenia, po których wielu ludzi Dobrej Woli zaczęło przesyłać mi listy, e-maile i sms-y z wyrazami poparcia i solidarności. Wszystkim nadawcom, z których większości nigdy nawet nie poznałem, winny jestem dozgonną wdzięczność.
Również w następnych miesiącach zacząłem otrzymywać obfitą korespondencję. Nie wszyscy znali mój dokładny adres pocztowy, dlatego też koperty były zaadresowane w dość zaskakujący sposób, np. "Ksiądz Zaleski pod Krakowem". lub "ksiądz Ormianin z Krakowa". Jeden zaś z nadawców, nie znając ani nazwiska, ani adresu, nakleił na kopercie wyłącznie moje zdjęcie wycięte z gazety.
O dziwo, cała ta korespondencja dochodziła, za co Poczcie Polskiej należą się wielkie słowa uznania.
Na tak wielką liczbę listów nie jestem w stanie odpowiadać indywidualnie, bo od wielu miesięcy jestem w ustawicznych podróżach, związanych tak z prowadzeniem Fundacji i Duszpasterstwa Ormian, jak i z licznymi spotkaniami z czytelnikami. Dlatego też pomyślałem, aby przynajmniej na część listów odpowiadać w sposób zbiorowy, bo niektóre pytania i problemy ustawicznie się powtarzają. I w ten sposób narodził się pomysł założenia strony internetowej. Poza tym, zauważyłem, że w Kościele polskim bardzo brakuje normalnego dialogu.
Obecna strona pozwala już na kontakt z internautami ale wbrew oczekiwaniom niektórych osób strona nie będzie głosem "polskiego Savonaroli", choć historia Kościoła w PRL i weryfikacja akt IPN będzie jednym z ważnych tematów. Ale tylko jednym z wielu. Inne tematy, to wszystko to, co dla mnie osobiście jest cenne i drogie, a więc osoby niepełnosprawne, działalność charytatywna, Ormianie, historia, patriotyzm, Kresy Wschodnie, "Solidarność" (ale ta z lat 1980-89) i poezja.

Zobacz następujące galerie:

Rodzina Mamy

Rodzina Taty

Moje dzieciństwo

Strajk w Nowej Hucie w 1988 r.

Kapelan Nowohuckiej „Solidarności” – dział sporządzony przez Leszka Jaranowskiego, drukarza „Hutnika” i „bibuły” z lat 80-tych.

Krzyż Komandorski w 2006 r.

Nagroda Rzecznika Praw Obywatelskich im. Pawła Włodkowica w 2007 r.

Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza w 2007 r.

Nominacja do nagrody „Komu skrzydła, komu rogi”

Nagroda Lodołamacz 2008

Wręczenie medalu „Zasłużony dla NSZZ Solidarność” w 2009

3. Mieczysław Albert Maria Krąpiec – syn Ziemi Zbaraskiej.(ur. 25 maja 1921 w Berezowicy Małej - zm. 8 maja 2008 wLublinie) – katolicki prezbiter, dominikanin, profesor filozofii, tomista, teolog, humanista, wieloletni rektor KUL, współtwórca Lubelskiej Szkoły Filozoficznej, inicjator wydawania i przewodniczący komitetu naukowego Powszechnej Encyklopedii Filozofii.

„Krwawe zapusty w Berezowicy Małej

Zagłada polskich Kresów

W nocy z 22 na 23 lutego 1944 r. ukraińscy nacjonaliści zamordowali ponad stu mieszkańców Berezowicy Małej w powiecie tarnopolskim. Ponad 20 polskich zagród puścili z dymem. Nazajutrz, w środę popielcową, pozostali przy życiu Polacy pochowali w pośpiechu zabitych i uciekli z rodzinnych stron. Podzielili los milionów rodaków na polskich Kresach……”

Źródło:http://www.polonica.net/Krwawe_zapusty_Berezowica_Mala.htm

Jako i my odpuszczamy
Rozmowa z ojcem prof. dr. hab. Mieczysławem Albertem Krąpcem
Adam Kruczek, Nasz Dziennik, 15.07.2003

Jak Ojciec Profesor, Kresowianin z dziada pradziada, ocenia sposób przedstawiania przez media liberalne i niektórych historyków ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA na Polakach z Kresów?

- Jestem zdegustowany zarówno poziomem merytorycznym, jak i formą tego, co się oficjalnie na ten temat mówi. Dochodzą do mnie informacje, że w wielu określanych jako "naukowe", a faktycznie pseudonaukowych dyskusjach na temat tamtych wydarzeń, w znacznej mierze pomijane są świadectwa naocznych świadków zbrodni dokonanych przez bandy OUN-UPA na Polakach. Niektórzy historycy specjalizujący się w tematyce stosunków polsko-ukraińskich nie dość pilnie i rzetelnie zwracają uwagę na fakty, które od razu oplatają pozornie naukowymi teoriami. Mowa w nich o rzekomych wzajemnych walkach między Polakami a Ukraińcami, o domniemanym konflikcie polsko-ukraińskim, o jakiejś akcji OUN-UPA, bez jasnego stwierdzenia, że chodziło po prostu o zbrodnię ludobójstwa dokonaną na Narodzie Polskim.

Jak najprościej można ująć prawdę materialną na temat tamtych wydarzeń?

- Wymowa faktów jest jednoznaczna. Walk polsko-ukraińskich na Kresach w latach 1939-1945 w zasadzie nie było. Bandy UPA prowadziły zbrodniczą eksterminację ludności polskiej w sytuacji przyzwolenia i życzliwości okazywanej im tak przez siły okupacyjne niemieckie, jak i bolszewickie. Ukraińskie rzezie zaskoczyły Polaków, którzy byli przeważnie bezbronni i niezdolni do podjęcia walki.

Chociaż mamy setki relacji o ukraińskim ludobójstwie, jednoznacznych w swej wymowie, chociaż żyją jeszcze świadkowie potwornych zbrodni OUN-UPA, w ramach manipulowania historią usiłuje się podważyć te bezcenne świadectwa. Nagłaśnia się opinie, że pełną prawdę możemy poznać dopiero po otwarciu ukraińskich i sowieckich archiwów.

- Niektórzy historycy dość lekceważąco odnoszą się do relacji Kresowian z tamtych strasznych czasów, twierdząc, że najważniejsze są dokumenty, dziś selektywnie ujawniane przez archiwa ukraińskie i rosyjskie. Trudno się zgodzić z takim podejściem. Dokumenty pisane stają się najważniejszymi źródłami wiedzy historycznej wtedy, gdy nie ma bezpośrednich świadków wydarzeń. Gdy bada się historię średniowiecza czy Mezopotamii, trzeba się opierać na zachowanych dokumentach, bo innej drogi nie ma. Ale jeśli historyk nie liczy się z żyjącymi ludźmi, którzy bezpośrednio doświadczyli tego, co się stało, to tworzona przez niego historia niewiele jest warta. Stosowanie w najnowszej historii takiej samej metody, jaka służy do badania odległych wieków, jest nieporozumieniem. Istnieją przecież całe biblioteki fałszywych książek i dokumentów tworzonych np. przez hitlerowców czy bolszewików. Ukraińscy nacjonaliści mieszczą się w tej samej kategorii zbrodniarzy przeciwko ludzkości. Ich dokumenty mają wartość drugorzędną w stosunku do relacji bezpośrednich świadków zbrodni.

Polacy, którzy przeżyli zbrodnie ukraińskie, którzy patrzyli na śmierć całych swoich rodzin, do dziś nie mogą o tym mówić ze spokojem. Nie mogą zapomnieć nieprawdopodobnego okrucieństwa zbrodniarzy, chcą mówić o tym, co widzieli, ale ich głos wciąż nie może się przebić przez obojętność i niechęć czynników oficjalnych.”

Źródło: Adam Kruczek, Nasz Dziennik, 2003-07-15

http://www.naszawitryna.pl/jedwabne_997.html